چندسال بعد...
در یک روز زمستانی..
درخیابانی شـــلوغ..
آرام و بی صدا..
از کنارهم رد میشویم...
بوی عطر آشنایی ب مشامم میخورد..
بویی از جنس غم..
بغض گلویم راچنگ میزند
ناگهان..
صدایم میکنی...
می ایستم..
مثل دوران نوجوانی 
دخترکی شاد ...
انگار بار غم تمام این سالها
از دوشم خالی میشود ...
برمیگردم..
لبخند رو لبم بغض میشود
دخترکی کوچک هم نام من را صدامیکنی
روی زمین افتاده و گریه میکند...
بغض میکنم
گوشه ای می ایستم
و نگاه میکنم به تو و دخترکی کوچک هم نام من...
چقدر دیر شده...
چقد دیر رسیده ام...
دخترکت هم نام من شده..
وتو میخندی ...
و تو خوشبخت خوشبختی..
و من...تنهاوتنهاتر...
وخیره به تو ..
شایدهم عاشق تر

گــاهــی

بیا به آرامگهِ واژه های من







اینجا

دلی برای دوست داشتنت

پر کشیده است ....

آنقدر "دوستت دارم"ها
"دلتنگى"ها
"خاطرات"
به زبان هاى گوناگون روى قلمها چرخيده
كه ترجيح ميدهم
قلم را زمين بگذارم و
تمامِ آشوب هاى دلم را كنارِ گوشَت
نجوا كنم
بودنت را لازم دارم،
براى چند دقيقه ابرازِ دلتنگى...
ديگر كافيست،
هر آنچه خواندى و به رويَت نياوردى!!!

روزها با فکر او دیوانه ام ، شب بیشتر
هر دو دلتنگ همیم ، اما من اغلب بیشتر

باد می گوید که او آشفته گیسو دیدنی ست
شانه می گوید که با موی مرتب بیشتر !

پشت لحن سردخود ، خورشید پنهان کرده است
عمق هذیان می شود با سوزش تب بیشتر

حرف هایش از نوازش های او شیرین تر است
از هر انگشتش هنر می ریزد ، از لب بیشتر

یک اتاق و لقمه ای نان و حضور سبز او
من چه میخواهم مگر ازاین مکعب بیشتر ......

غزلی ناب تر از چشم تو انشا نشده
شاعری چون لب شیرین تو پیدا نشده

هیچ کس مثل تو انگیزه اشعارم نیست
هیچ کس مثل من از عشق تو رسوا نشده

آنچنان پرشده از حجم حضورت دل تنگ
که پس از تو احدی در دل من جا نشده

در همان لحظه ی اول که نشسته به دلم
تا همین آن سرودن غم تو پا نشده

خواستم بوسه بچینم، نه بکارم گل من!
بر لب باغچه ات قسمتم اما نشده

راستی ماه به تو رفته کمی دقت کن
متمایل شده سمت تو ثریا، نشده؟

زهره دیشب به نگاه تو حسادت میکرد
چشم بهرام که بر صورت تو وا نشده؟

در دلم بود که یک بار شبی تا دم صبح
گوشمان را بسپاریم به دریا...نشده

با خیال تو غزل پشت غزل یعنی که...
"بعد تو هیچکسی این همه تنها نشده"