خسته ام مانند بیماری که جانش می رود
جسم او می ماند و، روح و روانش می رود

شاکـی ام مـانند صیـادی که آهـو دیـده و
اشتـبـاهـی ناگـهان تیر از کمانش می رود

من پلنگی عاشقم، وقتی هراسان می شود
نیمه شبـهایی که ماه از آسمانش می رود

از غمم ، هر کـس به لـب نام مـرا مـی آورد
جان به لب میگردد و خون از دهانش می رود

اندکی در خود نظر کن، تا نپرسی بعد از این
این دل بی کس ، چرا تاب و توانش می رود

سالهای عمر من ، در پای چشم روشنت
هم بهارش می گریزد، هم خزانش می رود

عاقبت یک روز ، می فهمی بهای عشق را
روزگـار بـی وفـایـی هـا ، زمــانـش مــی رود

روز و شب ، با اينکه از دنيا شکايت مي کنم
من به اين دلواپسي ها ، دارم عادت مي کنم

شرط خوشحالي ، در اين دنيا فقط ديوانگيست
بعد تو ، ديوانه مي بينم ... حسادت مي کنم

مي روي ، زير فشار زندگي خم مي شوم
مي شوم ! اما به سختي استقامت مي کنم

مدتي ، در قلب من بودي و حالا در سرم !
کار سختي نيست ... تنها جا به جايت مي کنم

بعد از اين گاهي سلامي، گوشه چشمي، خنده اي
شکر ايزد ! در همين حد هم قناعت مي کنم

من نه جلادم ! نه زندانبان ، کسي هم نيستم
چون خودت مي خواستي، باشد ! رهايت مي کنم

لب به دندان می گزم ، ... پنهان بماند راز تو
بیش از این چیزی نمی گویم ، رعایت می کنم

پيش من خوشبخت بودي، بعد از اين هم سعي کن
لا اقل خوشبخت تر باشي ، دعايت مي کنم

عشاق روزتون مبارک

در آغوش خدا گریستم تا نوازشم کند
پرسید :فرزندم پس آدمت کو؟؟
اشک هایم را پاک کردم و گفتم :در آغوش حوای دیگریـست
خدایا تو با من بمان
که محتاج ماندن خلقت نباشم

یعنی میشود روزی برسد
که بیایی
مرا در آغوش بگیری
بخواهم گله کنم
بگویی هیس
همه کابوس ها تمام شد….

•