حالم خراو و پر غمه
آسمونم بی استاره و افتو و مه
هرچی گریوم بازم کمه
ز بی رحمی ای خدا
هم خدا که هی وعده دهه
به منه بی نوا تی غرنک ره
هم خدایی که هی ز شو تا صو هی جارس زنم
هم خدایی که ز صو تا شو هی نازس کشم
هم خدایی که عقل و هوشم بورد
با تو نیدم ای خدا
هم غذر تو کیف مکن
خدا تو خوت دونی که ز کی حرف إ زنم
خوت دونی کینه نادم خدام و هی سیلس کنم
وا که بخشی که تونه هی فراموش إ کنم
دودر تی شهنه بیشتر ز تو نازس کشم
تقصیر ز مو نی که بنگت نی کنم
یو تقصیر مو نی تقصیر خوته
مدادی مونه سارا که مونه لیوه کنه
تو خوت سیلس کنی لیوس نی بووی؟
همه آدمونه پای فراموش نی کنی
هی روی من قرآنت فیس یوسف إ کنی
برق شمشیر تیا سارا کورم کرد
با خنجر زونس قلبمه مال خوس بکرد
یعنی تو خوت دونی مو پیا سفتیم
ولی ولا زورم به ای خدا جدیدم نیروه
هی که زور عه زنم تا ز دم تیغس سالم گدرتم فایده نداره
ای همه بدبختیا پای نشقه کردگاره
خدایا مرا بیچاره و بی یار و سیه بختم نکن / گر چه زبان بر تو تیز کنم، لیک تو مرا لالم نکن
گر ز شوق یارم یادت فراموش می کنم / ز عطش عشق، می عشق سارا سر می کشم

ادامه...
همی آید آن روز که دنیا زهم پاشد / آید آن روز که سوال ز بی عشقی معشوقان کنند
*در خزان هجر گل ای بلبل طبع حزین / خاموشی شرط وفاداری بود غوغا چرا
طبع حزین عاشقان حاصل خزان هجر گل بود / بی رحمی عشق است که عاشقان غوغا کنند
* شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر / زین سفر را قیامت میرود تنها چرا
دریغا که سفر قیامت شهریار و پیا در پیش دارند / تنها نروند تا در قلب خود پری و سارا همراه کنند

خواننده ی شعر علامت ستاره در کنار ابیات نشان از ابیات جناب شهریارند

**حال عاشقان**
شهریار خوشا به احوالت که معشوق کند یادت / که ز شوقش شعر خوانی و وصف دیدارش کنی
*آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا / بی وفا حالا که از پا افتادم چرا
عاشقان چو تو جان به فدای عشق کنند / بی وفایند این معشوقان که چنین ترک عاشق کنند
*نوش دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی / سنگ دل این زودتر می خواستی حالا چرا
شهریارا معشوق مرهم زخم دل عاشق بود / بی خردی پدران منع عشق عشقت کنند
سنگ دل سارا بود نه معشوقت شهریار / همه عاشقان ز بی وفایی ساراهاشان ناله کنند
*عمر، ما را مهلت امروز و فردای تو نیست / من که یک امروزمهمان توام فردا چرا
کوتهی عمر از برای عاشقان بهتر است / گر صد شود عمر باز معشوقان بی وفایی می کنند
*نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم / دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا
ای پیر عشق منم چو تو به ناز عشقم پیر شدم / غیر ما نتوانند ناز عشقمان خریداری کنند
*وه که با این عمرهای کوته و بی اعتبار / این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا
شهریار گر عمر کوته نباشد عاشق زجر کشد / هر چند که زجر عشق عاشقان را عاشق تر کنند
گر پری و سارا غافل ز شیدایی ما نباشند / دگر احزان دلهامان ز فراق یار نتوانند یک تازی کنند
*شور فرهادم بپرس سر به زیر افکنده بود / ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا
شهریار شور فرهادیت شور عشقم افزون بکرد / این شور بینند جای تلخی شیرینی کنند
*ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت / اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا
گر ز هجران، تو یک شب چشمت نخفت / بیچاره بختم که سم ها هیچ نتوانند خوابم کنند
*آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می کند / در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا
ادامه...

ادامه.......

تو گر خواهی عشقت سارا را /گر که خواهی وی بخشد تو را
نشان ده که عاشق بی عماره ای / نشان ده تا کنی عمر دور ز عماره ای
گر تو را عاشق خود یابد ز عشق / خواهد بخشد پیا را بر این عشق
سارا خود روزی پیا را عاشق بود / نشود کینه درون قلب عاشق رسوب
پیا گر خواهی که بینی سارا بخشد تو را / غزل و ترانه ز عشق خوان خواهد بخشد تو را
نشان ده که پریشانی ز نا اهلی خویش / خداوند عشق کند نرم دل سارا با عشق خویش

خواهم نویسم ز درد و غم قلبم / ز آن که کرد درد به این جان و قلبم
همان که دزدید عشقم سارا را / همان که کرد هار حیوان پیا را
همان که بگرفت آرامش روحم را / همان که کرد عذاب، وجدان را
همان که وعده ها داد این پیا را / همان که برد عقل و هوش پیا را
همان که گفت سارا چنین و چنان / همان که کرد سارا در چشم پیا چنان
همان گفتا سارا چو تیغ خیانت است بر تو / که فرود آید روزی تیغ در قلب و جان تو
همان که کرد سارا خار در چشم عاشق/ همان که گفتا بود سارا خائن بر توی عاشق
همان که سارا را ز دست پیا بگرفت/ همان که کرد سخن چینی تا عشقم بگرفت
همو که کرد سارانه تی مو چی مار هفینی/ همو گود سارا خوی توی کنه پیا ضوینی
همان که سارا را بکرد پست رتبه / همان کرد فتنه تا گیرد آن بلند رتبه
همان عماره کرد این چنین نادان پیا را / همان عماره کشت در دل سارا، پیا را
عماره کرد مرا جدا از معشوق سارا / همین کرد بیچاره و بی یار پیا را
از که ناله کنی پیا ز خود ز نفست / هر که شود عاشق عماره اش کند فتنه
این کار عماره است که گیرد ساراها / کند عشاق را چنین دل چرکین و نالان
گر خواهی شوی رها ز این شیطان / رو به کعبه ی دل خود کن و اشک ریز
گر خواهی کنی توبه به درگاه خداوندی / خداوند عاشق است و گیرد روی عاشق
بصیر بیند اشک این پیای عاشق را / دست دراز کن سوی این عاشق بی یار
گر خواهی شکایت کنی از ابلیس خویش/ او تنها قاضی بود و حکم کند با عدل خویش
گرخواهی کشی این ملعون درونت / سر بر سجده اش بگذار و العفو بگو
خالق عشق، خود داند درد عشق را / رئوف خود عاشق است و داند حال پیا را
خالق کند روزی دل شاد مخلوق را / محزون مباش پیا بنید خالق اشک مخلوق را
تو خود دانی خدا شدید العقاب است / همان گیرد انتقام ز این نفس نابکارت
ادامه .............