این روز ها حال و هوایم عوض شده.... از آن موجود شاد و پرانرژی که بی مهابا حرف میزد بی مهابا عمل میکرد و بدون فکر میخندید.... دختر بالغی خلق شده....دختری که دیگر انگیزه ی سر و صدا و شلوغی و شکلک درآوردن های جلوی آینه را ندارد...حوصله ی رقصیدن ها و از ته دل قهقهه زدن ها را ندارد... مثل خانم ها رفتار میکند...در خیابان نمی دود....ارام حرف میزند.... کمتر حرف میزند.... دیگر مثل یک ادم بزرگ رفتار میکند...خیلی همه چیز عوض شده....اما مغزم کار نمیکند....مغزم در یک حفره گیر افتاده....همه چیز مبهم به نظر می اید....میخواهم همان خود لعنتی خودم باشم....میخواهم به عقب برگردم.... میخواهم هر طور میخواهند فکر کنند کنند اما من لذت ببرم....اصلا چرا باید این طور باشم؟ الان دیگر خبری از حاضرجوابی های شیطنت آمیزم نیست....خلاقیتم کور شده....خبری از الکی خندیدن هایم نیست....خبری از الکی خوش بودن هایم نیست....چه به روزم آمده؟

سلام. میشه یه چند تا راه برای غلبه بر عصبانیت به من پیشنهاد بدین. عصبانیت ناشی از حماقت یه ادم

این بار که رفتم مشهد؛ به کبوترای حرم امام رضا ، به خادمای مهربونش، به اونایی که خونشون روبه روی حرمه، به مغازه دارایی که ظهر مغازه رو به عشق نماز جماعتای توی حرم میبندن و میرن....به زائرایی که قدم تو صحن نذاشته اشکشون جاری میشه، غبطه خوردم..... امام رضا خیلی ماهه به خدا...هر مشکلی دارین بهش متوسل شین آروم میشین...بهترین سفر مشهدمو رفتم... ایشالا قسمت همتون شه....

درست همون لحظه ای که از همه جا ناامیدی ، به اصطلاح بریدی....خدا همون جا سورپرایزت میکنه ....دیروز بهترین خبر زندگیمو شنیدم....اون لحظه رو برای همتون آرزو می کنم....روزاتون پر از خبرای خوب...پر از شادی.... پر از اشک شوق.....پر از لبخند.....

بچه ها تلگرام فیلتر شده؟