- پروردگارم ..
شکوفایی روزت را سپاس میگویم که تاریکی شب را پایان می بخشد و تاریکی شب را نظاره گرم که هیاهوی روز را سرانجام است؛
در این میان این \"من\" هستم که بالا میروم؛
پایین می آیم ؛
خوشحال و غمگین می شوم؛
تهی و سرشار می شوم و باز....
همان میشوم که بودم، بنده ای در درگاه تو که بی \"تو\" هیچ فرازی را فرود نیابد و از هیچ غمی به شادی راه نیابد و از هیچ خالی سرشار نگردد؛
پروردگارم بندگی ام را بپذیر.
روز از نو...
روزی از نو...
با یه بغل هوای تازه...
پگاهتون به نیکی دوستان من...

خود را به خدا بسپار، وقتي که دلت تنگ است
وقتي که صداقتها ، آلوده به صد رنگ است

خود را به خدا بسپار، چون اوست که بي رنگ است
چون وادي عشق است او، چون دور ز نيرنگ است

خود را به خدا بسپار ، آن لحظه که تنهايي
آن لحظه که دل دارد ،از تو طلب ياري

با دلخوری به خدا گفتم...
درب آرزوهایم را قفل کردی...
کلید را هم پیش خودت نگه داشتی...
لبخندی زد و جواب داد...
.
.
.
.
همه عشقم این است که به هوای این کلید هم شده...
گاهی...
به من سر می زنی...

دوستش دارم…
سکوتش را،
صبرش را ،
تنهاییش را…!
بودنش عادتیست مثل نفس کشیدن…
و من عجیب به آغوشش از آن سوی فاصله ها خو گرفته ام!
هنوز هــــم !
از بین همه کارهای دنیــــــا
به یاد او بودن بیشتر به دلـــم میچسبد…!
“خدایم را می گویم”
او تکراری ترین حضور روزگار من است…!
خدایم را میگویم ...

نُت سکوت،یکی از جالب ترین پارادوکس های دنیاست.
توی موسیقی که آوا ها حرف اول رو میزنن،این نت به اندازه یه ضربه،سکوت میکنه.
بدون این نت،اکثر آهنگ ها خراب میشن و ارزششون رو از دست میدن و گاها بی معنامیشن.
اما با این همه, جالب اینکه نت سکوت،جزو نت اصلی نیست….
به نظرم حال و هوای ما آدما هم خیلی شبیه نُت هاس! اوج و فرود داره،اما بعضی جاها واسه حفظ ارزش خودمونم که شده،فقط باید سکوت کنیم.سکوتی به اندازه یک ضربه.
برای معنا بخشیدن...........