درس های زندگی من 1
یه درس خیلی تلخی که گرفتم اینه که وقتی به کسی یا درباره کسی حرفی زدم که نباید می زدم و دیگه اونو نمی بینم هیچ جوری نمیشه درستش کرد از اون درسایی که خیلی تمرین می کنم ولی بازم توش می لنگم
مومن عزیزم اگه دیدی دوستت یا غریبه ای رفت میخانه اگه هفتاد گمان بزنی که برای کار شرعی رفته اون موقع یه مومن درست و حسابی هستی
درست کردن ظاهر از درست کردن باطن خیلی راحتتره پس اونایی که ظاهرشونو نمی پسندیم شاید اینقد به باطشون رسیدن که وقت نکردن ظاهرشونو درست کنن دوستشون داشته باشیم یه موقعایی توی صدفای فرو رفته تو جلبک و گل ولای مرواریدای قشنگی هست
لحظه ای که از خواب بیدار شم و از رویای شیرین تو خوابم لبخند بزنم لحظه ای که جلوی تلوزیون لم دادم و با دیدن برنامه طنز مورد علاقه ام قهقهه می زنم لحظه ای که میام خونه و بوی غذایی که هوس کردم به مشامم می رسه لحظه ای که کسی هست که در خونه رو برام باز می کنه یه همچین لحظه های ساده ای احساس می کنم از یه پادشاه خوشبخت ترم شما چی فکر می کنین؟
شاید چای زندگیمون تلخ باشه اما قطعا قند کنار چای تلخ می چسبه نه کنار چای شیرین . چای تلخ زندگی دوستان قند پهلو باشه خدا....
هنوز درباره خودم خیلی خوب نمی دونم به همین دلیل چیز زیادی برای گفتن ندارم عاشق زندگی کردنم می خوام شاد باشم و در آخرین لحظه زندگی حسرت نخورم آدما رو دوست دارم ولی یه کمی دیر جوشم فکر کنم اون چه که واقعا هستم رو نشون نمی دم می خوام کتاب زندگیم قشنگ باشه
