زندگی وقت کمی بودونمی دانستیم!
همه ی عمر دمی بودونمی دانستیم!
حسرت رد شدن ثانیه های کوچک،
فرصت مغتنمی بود و نمی دانستیم!
تشنه لب ،عمربه سر رفت به قول سهراب،
آب دریک قدمی بود و نمی دانستیم!

پیر شدم !

پا به پای دردهایی که بزرگ شدند

خشکیدم

با تک تک گلدان هایی که بوی تو می داد

لحظه هایم سیاه شد

گیسوانم سپید

در این جنگ نا برابر

با پیراهنی خاکستری تر از همیشه

ایستاده ام

کنار همان پنجره ی دیدار ،

در اندوه دستان تو

که روزگاری

به سویم بوسه ای فرستاد ...

دل سوخته تر از همه سوختگانم
از جمع پراکنده رندان جهانم
...
در صحنه بازیگری کهنه دنیا
عشق است قمار و من بازیگر آنم
...
با آنکه همه باخته در بازی عشقم
بازنده ترین هست در این جمع نشانم
...
ای عشق از تو زهر است به کامم
دل سوخت ،تن سوخت،من ماندم و نامم
...
عمریست که می بازم و یک برد ندارم
اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم
...
ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت
بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت
...
من زنده از این جرمم و بگذشته مجازات
مرگست مرا گر بزنم حرف ندامت
...
باید که ببازم ،با درد بسازم
در مذهب رندان این است نمازم