سکوت میکنم...
پاییز رفت و زمستان مرا در آغوش کشید...
گویی این عمر محکوم به حسرت است...
خیال ما فعل ناتوان در عالم واقع...
و دستمان ناتوان در یاری...
چشم که پرچم دار بی قراریست...
و پا...
پایم از پا نشت در این روز گم...

خورشید رفت و هوا باز خودش را به تن سرد شب فروخت...
من هم که بی پناهم که هیچ...
با فنجان چایی و مشتی تصویر لب پَر از خاطرات دیروز...
به دل شب میزنم..

گفت که : سرمست نه ، رو که از اين دست نه
رفتم و سرمست شدم و ز طرب آکنده شدم
گفت که : تو کشته نه ، در طرب آغشته نه
پيش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم
گفت که : تو زير ککی ، مست خيالی و شکی
گول شدم ، هول شدم ، وز همه بر کنده شدم
گفت که : تو شمع شدی ، قبله اين جمع شدی
جمع نيم ، شمع نيم ، دود پراکنده شدم

شب سردیستو من افسرده.
راه دوریست و پایی خسته...تیرگی هست و چراغی مرده.
میکنم،تنها،از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدمها.
سایه ای از سر دیوار گذشت فغمی افزود مرا بر غمها.
(زنده یاد سهراب)

بزرگترین انتقامی که میشود از زندگی گرفت شاد بودن است.
چ.گوارا.