"تحمل نداره نباشـــــــــی....دلی که تو تنها خداشــــــــی"

...دیگر نه تنها غروب جمعه دلگیر نیست بلکه صبح جمعه هم دلگیر است....

...دوست دارم...

...روحت شاد بهترینم...امپراطورم...

...یادت باشه زود رفتی...خیلی زووووود...

خوشحالم...خوشحالم از اینکه شاید با این کارم لبخندی به لب خدا و امام زمانم اومده باشه...
من چادری شدم...ایشالا که بتونم تا عمر دارم این چادر مقدس رو روی سرم نگه دارم...
"حجاب همان چادری بود که پشت در خانه سوخت اما از سر فاطمه نیوفتاد"

من اینجا بس دلم تنگ است...
و هر سازی که میبینم بد اهنگ است
بیا...ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم...
ببینیم اسمان هر کجا...
ایا همین رنگ است...؟

نوشته‌هایی هستند که خواندنشان سنگین است
حالت را عوض می کنند. ضربان قلبت را بالا میبرند
و پُراند از غم ِشیرین...
دوست داری مرورشان کنی
و بعد هم یادداشتی پایش بنویسی .
اما بعضی نوشته‌ها سنگین‌تر‌اند...
نمیتوانی بیش از یکباربخوانیشان.
خط به خط که پایین میروی کلماتش ...
آوار میشوند بر سرت...
\"بر شانه‌هایت سنگینی می کنند \"
بس که درد دارند بس كه تو را نوشته‌اند

من آنقدر امروز و فرداهای
نیامدن را دیده ام
که دیگر هیچ وعده بی سرانجامی
خواب و خیال ارزوهایم را آشفته نمیکند...
حالا یاد گرفتم که فراموشی
دوای درد همه نداشتن ها
نخواستن ها
و نیامدن هاست...
یاد گرفتم که از هیچ لبخندی
خیال دوستی به سرم نزند!
یاد گرفتم که بشنوم تا فردا
و به روی خود نیاورم
که فرداها
هیچ وقت نمی ایند...