باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
مین سوخته را محرم اسرار نهان باش

گر مرد رهی میان خون باید رفت
از پای فتاده سرنگون باید رفت

بیا که در غم عشقت مشوشم بی تو
بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی تو

بچه ها این شعرو خودم سرودم ببینم میپسندید البته کامل نیست
* گل به گل سنگ به سنگ این دشت یادگاران تواند
رفته ای و اینک هر سبزه و سنگ در تمام دل دشت سوگواران تواند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد رفته ای و اینک اما آیا! باز میگردی
چه تمنای محال گریه ام میگیرد
ما قناری ها را از درون قفس سرد رها میکردیم
ارزو میکردم
دشت سرشار ز سرسبزی رویاهارا
من گمان میکردم دوستی همچون سروی سرسبز
چهار فصلش همه اراستگی ست
من چه میدانستم هیبت باد زمستانی هست
سبزه می پژمرد ارز بی آبی سبزه یخ میزند از سردی دل
من چه میدانستم دل هر کس دل نیست قلب ها بی خبر از عاطفه اند .... و ادامه دارد

ببین دست قضا با من چها کرد
مرا از شهرو از یاران جدا کرد
هوای دلبرم را در سر انداخت
دلم را با غم و درد اشنا کرد