سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت/آتشی بود در این خانه که کاشانه نبود
سوز دل بین که زه بس آتش اشکم دل شمع/دوش بر من زه سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنای نه غریبست که دل سوز من است/چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد/خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی/که نخفتیم شب و شمع به پروانه بسوخت

سالها پیروی مذهب رندان کردم/تا به فتوای خرد حرص به زندان کردم
سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان /که من این خانه به سودای تو ویران کردم
توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون/میگزم لب که چرا گوش به نادان کردم
نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست/آنچه سلطان ازل گفت بکن آن کردم
دارم از لطف ازل جنت فردوس طمع/گرچه دربانی میخانه فراوان کردم
صبح خیزی و سلامت طلبی چون حافظ/هرچه کردم همه از دولت قرآن کردم
حافظا تکیه بر ایام چو سهو است و خطا/من چرا عشرت امروز به فردا فکنم