حکايت مجنون که در باديه از انگشت قلم کرده بر تخته ريگ چون رمالان رقمي مي زد گفتند اين نوشتن چيست و اين نوشته براي کيست گفت اين نام ليلي است که به نوشتن آن مي نازم چون او به دست نيست با نام او عشق مي بازم
ديد مجنون را يکي صحرا نورد
در ميان باديه بنشسته فرد
ساخته بر ريگ ز انگشتان قلم
مي زند حرفي به دست خود رقم
گفت اي مفتون شيدا چيست اين
مي نويسي نامه سوي کيست اين
هر چه خواهي در سوادش رنج برد
تيغ صرصر خواهدش حالي سترد
کي به لوح ريگ باقي ماندش
تا کسي ديگر پس از تو خواندش
گفت شرح حسن ليلي مي دهم
خاطر خود را تسلي مي دهم
مي نويسم نامش اول وز قفا
مي نگارم نامه عشق و وفا
نيست جز نامي ازو در دست من
زان بلندي يافت قدر پست من
ناچشيده جرعه اي از جام او
عشقبازي مي کنم با نام او

میگویند باران که میزند بوی “ خاک ” بلند می شود...

اما اینجا باران که میزند بوی “ خاطره ها ” بلند میشود!

زندگی زیباتر میشود

به شرطی که به اندازه تمام برگ های پاییز

برای یکدیگر آرزوی خوب داشته باشیم...

چه سختِ هم پاییز باشد ؛

هم ابر باشد

هم باران باشد !

هم خیابان ِ خیس …

امـــــا نه تـــــو باشی

نه دستی برای فشردن باشد

نه پایی برای قدم زدن باشد

و نه نگاهـــی برای زل زدن

فکر کردن به نداشته ها

لذت دیدن داشته هایمان را

از چشم هایمان می گیرند ….

در لحظه زندگی کن …

از میان هزاران دیروز و

میلیون ها فردا

امروز فقط از ان توست….