خب هیچکس وظیفه ندارد
که بنشیند و ساعت ها به آه و ناله هایمان گوش بسپارد!
اما نمیشود از خصوصیت آدم ها هم چشم پوشی کرد!
خصوصیتی به نامِ توقع!
فکر میکنم طبیعی باشد که آدم از عزیزانش، از کسانی که چه درغم و چه در شادی کنارشان بوده توقع داشته باشد که آنها هم نقشِ کوه را برایش ایفا کنند و پشتش باشند!
و مسلما اگر اینطور نباشد حق دارد که پژمرده شود!
که دلش چرکین شود و رنگ سیاه به خودش بگیرد!
وقتی آدم مینشیند و باحوصله یکایکِ چین و چروک های ابروی کسی را باز میکند و از لبانِ غمگینش منحنیِ لبخند نامی میسازد توقع دارد اگر روزی دلش مچاله شد
او هم بیاید و دستِ کم پای حرف هایش بنشیند!
و من برای تمامِ آدم ها آرزو میکنم دستِ کم یک نفر را داشته باشند که اگر روزی دلشان از زندگی یا از هرچیز دیگری سیاه شد بدون ترس از سواستفاده ازحرف هایش لب به سخن باز کند و دلش کمی آرام بگیرد!
نمیدانی چقدر تلخ و غم انگیز است
که کرور کرور حرف در دلت جمع شده باشد و هیچکس را نداشته باشی که دستی بر روی دلت بکشد!

بنا به ماندن اگر باشد،
من آدمِ در سايه بودن نيستم...
اينكه مخفى ام كنى و كسى وجودم را حس نكند...
اينكه بودنم را نفى كنى...
بايد شانه به شانه قدم بزنيم
تمامِ پياده روهاى شهر را...
بايد تمامِ كافه هاى شهر؛
شاهدِ دو نفره هايمان باشد...
بايد احساس كنم بودنت را!
من از دوست داشتنهاى يواشكى بيزارم

بهترین و بدترین آدمها را
در بین دینداران دیدم؛

بهترین آنها کسانی بودند که
میخواستند خودشان به بهشت بروند
و چقدر بی آلایش و پاک بودند،
سرشان به کار خودشان بود،
بی آزار بودند و بهترین مشوق من
به دین بودند.
و
بدترین آنها کسانی بودند که
میخواستند غیر از خودشان
بقیه را هم به بهشت ببرند.
چقدر وحشتناک بود برخورد با آنها
تظاهر و ریا !!!
خشونت و‌توحش در بین آنها موج میزد...

یاد بگیرین بیخودی به کسی امید ندین، همون اول بگین نه عزیز من، نمیشه. نمی تونم. اصلا بحث خواستن یا نخواستن نیست؛ نمیتونم ! بگید خب یکی تو مختونه تو قبلتون خونه کرده ! یکی گند زده به زندگیتون متنفر شدید از هرچی عشق و عاشقیه !

بگید یه روانی اومده تو زندگیتون قبل ما دیوونتون کرده . ما رو نذارید تو یه برزخ و چپ و راست از حضورمون سو استفاده کنید .

اگه اینقد رک همون اولش بگید شاید خیلی چیزا فرق کنه؛ خیلی چیزا .....

قهرمان زندگی من
کسی ست که لابلای شلوغی های روزمره ذهنش ,گمم نمی کند وبه بهانه ترافیک پر ازدحام زندگی ,مرا انتهای کوچه بن بست جا نمی گذارد.

قهرمان زندگی من
جسارت راستگو بودن به چشمانم را بلد ست و برای فرار از ندیدن دروغ هایش
به سایه ها پناه نمی برد.

قهرمان زندگی من
در پی احتمال داشتن فرصت های بهتر , مرا میان بود و نبودش محک نمی زند

او کاشف منست
نه بر هم زننده ام

و من ,
تاکنون کسی را نیافته ام که توانا به کشف و نواختن قطعه وجودم و شنیدنش باشد

از این رو قهرمان زندگیم
خودم بوده ام و هستم .