بهزاد....
نه! نگفتم دوستت دارم ولی جانم تویی
خالق هر لحظه از این عشق پنهانم تویی
-با نگاهت داغ یک رویای شیرین بر دلم
می نشانی تا بفهمم حکم ویرانم تویی

بیقراری میکند در شعر هم رویای تو
باعث بی تابی چشمان گریانم تویی

آمدی تا من فقط مومن به چشمانت شوم
ربّنا و آتنا”ی بین دستانم تویی”

گرگهای چشم تو، آدم به آدم می درند
من نمیترسم از آن وقتی که چوپانم تویی

عشق ِ دورم از کجای قلعه ام وارد شدی؟
که ندیدی در حریمم، ماه و سلطانم تویی

درد یعنی حرفی از نام تو در این شعر نیست
من غلط کردم نگفتم دین و ایمانم تویی

نه زلیخا هم نمیفهمد همین حال مرا
تا جهنم میروم حالا که شیطانم توی

در غزلهایم شکستم، ذره ذره…راضی ام
منزوی باشم، نباشم،حرف پایانم تویی

تا قیامت در میان سینه حبست می کنم
تا قیامت حسرت چشمان حیرانم تویی...

‌ مهربان خدایم .. وقتی دلم ناآرام است
می‌دانم جایی از زندگی فراموشت کرده‌ام

نیازمندم به تو

به نگاهت

به توجهت

به مهربانیت

من جزتو کسی راندارم

جزتو هیچ کس و هیچ چیز آرامم نمیکند

اگر قایقت شکست ،باشد!!!

" دلت" نشکند! "دلی" نشکنی....

اگر پارویت را آب برد ، باشد!!......
"آبرویت" را آب نبرد !! آبرویی نبری....

اگر صیدت از دستت رفت ، باشد!!
"امیدت" از دست نرود! "امید" کسی را "نا امید" نکنی....

امروز اگر تمام سرمایه ات از دستت رفت، دستانت را که داری!!!

پس "خدای مان" را شکر کنیم...
و دوباره شکر کنیم....

"دست" که داریم .....
دوباره "به دست" می آوریم...
دوباره "می خریم".....
دوباره "می سازیم"....