فدائی سید علی بله کاری داشتین با من؟

به خیلیها میگیم “دوست”…

به هرکسی که بتوونیم باهاش بیشتر از یه سلام و یه حال و احوالپرسی ساده حرف بزنیم.

خیلی از این “دوست”ها، دوست نیستن.

همکارن، همکلاسین،فامیل دورن،همسایه ن، یه آشنان

”دوست” اونیه که باهاش رازهای مشترک داری.

اونیه که وقتی دلت گرفت اول از همه شمارهء اونو میگیری.

اونیه که برای قدم زدن انتخابش میکنی.

اونیه که جلوش لازم نیست به چیزی تظاهر کنی.

که اگه دلت گرفت بهش میگی “دلم گریه میخواد!”

اونیه که دستت رو میگیره و میگه “میفهمم”.

که نمیخواد براش توضیح واضحات بدی.

اونیه که سر زده خراب میشی سرش.

نمیگی شاید آمادگی نداشته باشه.

چون مهم نیست.

نه برای اون نه برای تو.

حتی اگر خونه ش خیلی کثیف باشه.

یا سرش خیلی شلوغ باشه.

چون همیشه برای تو وقت داره.

دوست اونیه که همیشه برات گزینهء اوله.

اونیه که بهت سرکوفت نمیزنه.

تحقیرت نمیکنه. بهت نمیخنده…

بقیه یا همکارن، یا همکلاسین، یا فامیل دورن، یا همسایه، یا یه آشنان

همهء اینا رو گفتم که بگم آدما عوض میشن

اما معیار دوستی عوض نمیشه.

برای همین یکی که تا دیروز برات “دوست” بود میشه یه خاطره یا یه همکلاسی قدیمی…

بعد اونی که سالها همکلاسی قدیمیت بود برات میشه “دوست”!

قلبـــــــــــــــــــــــم یـــــــــــــــــــــــــخ زده
دیگر چیزی سرگرمم نمیکند
حتی حوصله فکر کردن به این نوشته را ندارم
همه وجودم سرد است
خدایا زمستان من کـــــــــــــــــــــــی تمام می شود؟

خـــــــــــــــــــــــــــــدایا
من تسـلیم و راضـــــــــی ام
فقـــــــــــــــــــــط به آنچـــــــــــــــــــــــــه که
تـــــــــــــــــو برایم قرار داده ای.

شــــــــــــکر

مـــــــــــــــــــــی چسبد

وقتی بعد از مــــــــــــدت ها می بینمت
تو با نگاهی بی تفـــــــــــــــاوت و در عین حال مشــــــــــــتاق
ازم می پرسی

تا حالا کدوم گـــــــــــوری بودی؟