محـــــــرم آمـــد و دل بی قـــرار کربلا شد


محــــــرم آمـــــــد و این دل گرفتار بلا شد

محرم بوی عشق و بوی ایمان می‌دهد باز


محــــرم بوی هفتاد و دو قربان می‌دهد باز

محــــرم آمـــد و یاد حسین بر دل نشسته


که از داغش دوباره قلب این عالـم شکسته

محـــــرم آمـــد و من یاد عباس می‌کنم باز


لب عطشان مولا را من احساس می‌کنم باز

به یاد آن دو دستی که از پیکر جــــدا شـــد


به یاد نازنین اکبــــر که بهر دین فـــــــدا شد

وقطعه قطعه شد قاسم تنش از ضرب شمشیر


گلوی اصغـــــر شش ماهه پاره از دم تیـــــر

سکینه از عطش در خیمه‌گاه غمگین و نالان


رسان یک قطـــــره آبی برایش ای عمو جان

محـــرم آمـــد و رنگ عـــزا عالــــــم گرفته


زمین و آسمان را زین مصیبت غـــــم گرفته

الهــــی درد دردمنــــــــدان دوا کن


دل شیعـــــــــه ز بند غم «رها» کن

خاک خوشبخت


سالها پیش از این

زیر یک سنگ گوشه ای از زمین

من فقط یک کمی خاک بودم همین

یک کمی خاک که دعایش پر زدن آن سوی پرده آسمان بود

آرزویش همیشه دیدن آخرین قله ی کهکشان بود

خاک هر شب دعا کرد

از ته دل خدا را را صدا کرد

یک شب آخر دعایش اثر کرد

یک فرشته تمام زمین را خبر کرد

و خدا تکه ای خاک را برداشت

آسمان را در آن کاشت

خاک را توی دستان خود ورز داد

روح خود را به او قرض داد

خاک توی دست خدا نور شد

پر گرفت از زمین دور شد

راستی من همان خاک خوشبخت

من همان نور هستم

پس چرا گاهی اوقات اینهمه از خدا دور هستم

بندگی کن


بخدا گفتم: " بیا جهان را قسمت کنیم، آسمون واسه من ابراش مال تو، دریا مال من موجش مال تو، ماه مال

من خورشید مال تو ... ".

خدا خندید و گفت: " بندگی کن، همه دنیا مال تو ... من هم مال تو ...

یاد معبود

گفتم خدایا از همه دلگیرم گفت حتی از من؟

گفتم نگران روزیم گفت آن با من!

گفتم خیلی تنهایم گفت تنهاتر از من؟


گفتم درون قلبم خالیست گفت پرش کن از عشق من!

گفتم دست نیاز دارم گفت بگیر دست من!

گفتم از تو خیلی دورم گفت من از تو نه !

گفتم آخر چگونه آرام گیرم گفت با یاد من !

گفتم با این همه مشکل چه کنم گفت توکل به من !

گفتم هیچ کس کنارم نمانده گفت به جزء من!

گفتم خدایا چرا اینقدر می گویی من ؟

گفت چون من از تو هستم و تو از من

چایی با طعم خدا

خدایــــا یاری ام کن همـــــواره همـــان گـــونه کــه تو می خــواهــــی باشم.


اتاق اجاره ای خدا

دلم را سپردم به بنگاه دنیا و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هرروز برای دلم مشتری آمد و رفت

وهی این و آن سرسری آمد و رفت

ولی هیچ کس واقعا اتاق دلم را تماشانکرد

دلم قفل بود کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت چرا این اتاق پر از دود و آه است

یکی گفت چه دیوار هایش سیاه است.

یکی گفت چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت و انگار هر آجرش فقط از غم و غصه و ماتم است!

و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم: خدایا تو قلب مرا می خری؟

و فردای آن روز خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر برای شما جا نداریم از این پس به جز او کسی را نداریم.