چندیست
هرشب قرص خواب مے خورم
و تا صبح
بیدار مے مانم

مے خواهم انتقام بگیرم از "خواب"

انتقام شبهایے
ڪہ آرزویش را داشتم و بہ چشمانم نیامد!!

حالا خواب هم
حرصش میگیرد از این همہ بے خوابے ام!!

‌یادت هست....؟!
روزی پرسیدی این جاده کجا میرود...؟!
و من سکوت کردم...
دیدی ...! جاده جایی نرفت...!
آن که رفت ، تو بودی‌
‌

تمامِ آدمهايى كه از ارتفاع ميترسند،
يك روز
يك جا
يك لحظه
داشتند سقوط ميكردند و
دستشان را به اميدِ گرفته شدن دراز كردند
اما نبوده دستى
نبوده تكيه گاهى
و طورى با سر زمين خوردند،
كه حالا از يك پله ى نيم مترى هم ترس دارند!
هواى اين آدمها را بايد داشت
اگر دستشان را نميگيريد،
هُلشان هم ندهيد!

يك نَفَر نيست كه دلتنگ نگاهش باشيم
بي قرار غم چشمان سياهش باشيم

او شود سنك صبور دل ديوانهء ما
ما شريك غم تنهايي و آهش باشيم

يك نَفَر نيست بپرسد كمي از حال دلم
لحظه ها را نگران ِگٓه و گاهش باشيم

ناز گيسوى كسي وقت تماشاي غروب
دست باد و من و دل فكر گناهش باشيم

قاصدك هان! چه شده؟ از كه خبر آوردي؟
نفسي نيست دگر چشم به راهش باشيم!

چشم زيباي كسي باشد و آشوب كند
من و دل سينه سپر، مرد سپاهش باشيم

يك نَفَر نيست در اين شهر دل از ما ببرد
وقت دلتنگي و اندوه پناهش باشیم

همیشه همینطور بوده ، دوستت دارم هایمان را میریزیم به پای کسی که هیچوقت نمیفهمد دوستش داشته ایم...
که چقدر از جان گذشته ایم..
که چقدر برایشان له شده ایم...
می آیند ، می مانند و تف می اندازند روی هرچه هست و نیست و میروند و ما مات می مانیم ...
و خم میشویم...
و آدم یک دفعه بار و بندیل را جمع میکند و برای همیشه به جایی میرود که نه نامی دارد نه نشانی ...
که حداقل خیالمان راحت است که جمله ی خاک بر سر " دوستت دارم " می ماند برای کسانی که عشق را بلند فریاد میزنند و الا ما و کجا و آن ؟!
از شما پنهان نیست ، من خود رفته ام...
دور تر از هرآنچه که نشانی از تو باشد...