اسمش را میگذاریم؛ دوست مجازی
...
اما آنسو یک آدم حقیقی نشسته

خصوصیاتش را که نمیتواند مخفی کند

...وقتی دلتنگی ها و آشفتگی هایش را مینویسد

وقت میگذارد برایم، وقت میگذارم برایش

نگرانش میشوم

دلتنگش میشوم

وقتی در صحبت هایم، به عنوانِ دوست یاد میشود

مطمئن میشوم که حقیقی ست

هرچند کنار هم نباشیم هرچند صدای هم را هم نشنیده باشیم،

من برایش سلامتی و شادی آرزو دارم

هرکجا که باشد
همه شما دوستانم در دنیای مجازی رو دوست دارم

دختر: دوست دختر جدیدت خوشکله؟ (تو دلش: آیا واقعا از من خوشکل تره)

پسر: آره خوشکله (تو دلش: اما تو هنوز زیباترین دختری هستی که من می شناسم)

دختر: شنیدم دختر شوخ طبع و جالبیه (درست اون چیزی که من نبودم)

پسر: آره همینطوره (ولی در مقایسه با تو اون هیچی نیست)

دختر: خب پس امیدوارم شما دوتا با هم بمونید (کاش ما دوتا با هم می موندیم)

پسر: منم برات آرزوی خوشبختی دارم (چرا این پایان رابطه ما شد؟)

دختر: خب.....من دیگه باید برم (قبل از این که گریه ام بگیره)

پسر: آره منم همینطور (امیدوارم گریه نکنی)

دختر: خداحافظ.... (هنوز دوست دارم و دلم برات تنگ میشه)

پسر: باشه خداحافظ (بخدا که هیچ وقت عشقت از قلبم بیرون نمیره..........هرگز)

در زندگی گفتن دو چیز بسیار سخت است !
اولین سلام و آخرین خدا حافظی . . .

از تو تنها یک حس مانده با من امشب که تو را گم بکنم ، پیش بیهودگی احساسم . . .
آخرین بار ، سلام . آخرین بار ، خداحافظ . . .

روزی اگر نبودم ،

تنها آرزوی ساده ام این است :

زیرلب بگویى

یادش بخیر