در یکی از روزها پادشاه سه وزیرش را فرا خواند و از آنها درخواست کرد کار عجیبی انجام دهند ...
از هر وزیر خواست تا کیسه ای برداشته و به باغ قصر بروند و اینکه کیسه ها را برای پادشاه با میوه ها و محصولات تازه پر کنند
همچنین از آنها خواست که در این کار از هیچ کس کمکی نگیرند و آن را به شخص دیگری واگذار نکنند ...
وزراء از دستور شاه تعجب کرده و هر کدام کیسه ای برداشته و به سمت باغ رفتند
وزیر اول که به دنبال راضی کردن شاه بود بهترین میوه ها و با کیفیت ترین محصولات را جمع آوری کرده و پیوسته بهترین را انتخاب میکرد تا کیسه اش پر شد .
اما وزیر دوم با خود فکر میکرد که شاه این میوه ها را برای خود نمیخواهد و احتیاجی به آنها ندارد و درون کیسه را نیز نگاه نمیکند ، پس با تنبلی و اهمال شروع به جمع کردن نمود و خوب و بد را از هم جدا نمیکرد تا اینکه کیسه را با میوه ها پر کرد .
و وزیر سوم که اعتقاد داشت شاه به محتویات این کیسه اصلا اهمیتی نمیدهد کیسه را با علف و برگ درخت و خاشاک پر نمود .
روز بعد پادشاه دستور داد که وزیران را به همراه کیسه هایی که پر کرده اند بیاورند ...
وقتی وزیران نزد شاه آمدند ، به سربازانش دستور داد سه وزیر را گرفته و هر کدام را جداگانه با کیسه اش به مدت سه ماه زندانی کنند .
در زندانی دور که هیچ کس دستش به آنها نرسد و هیچ آب و غذایی هم به آنها نرسانند
وزیر اول پیوسته از میوه های خوبی که جمع آوری کرده بود میخورد تا اینکه سه ماه به پایان رسید
اما وزیر دوم این سه ماه را با سختی و گرسنگی و مقدار میوه های تازه ای که جمع آوری کرده بود سپری کردادامه نظرات

یادش بخیر قبلنا، جنسیت دو تا بود ، دختر خانوما ، آقا پسرها
الان یه دسته دیگه اضافه شده به نام پسر خانومها
که تعدادشون هم زیادتر از آقا پسر هاست

با من بگو آیا، من نیز در روزگار آمدنت هستم؟...
...ای روزهای خوب که در راهید
ای جاده های گمشده در مه
ای روزهای سخت ادامه
از پشت لحظه ها به در آیید!
ای روز آفتابی
ای مثل چشمهای خدا، آبی
ای روز آمدن
ای مثل روز،
آمدنت روشن!
این روزها که می گذرد، هر روز
در انتظار آمدنت هستم!
امّا
با من بگو آیا
من نیز
در روزگار آمدنت هستم؟....

می گویند در قدیم دزد سر گردنه هم معرفت داشت....
روزی دزدی در مجلسی پر ازدحام با زیرکی کیسه ی سکه ی مردی غافل را می دزدد، هنگامی که به خانه رسید کیسه را باز کرد دید در بالای سکه ها کاغذیست که بر آن نوشته است:
خدایا به برکت این دعا سکه های مرا حفاظت بفرما..
اندکی اندیشه کرد سپس کیسه را به صاحبش باز گرداند.
دوستانش او را سرزنش کردند که چرا این همه پول را از دست داد.
دزدکیسه در پاسخ گفت:
صاحب کیسه باور داشت که دعا دارایی او را نگهبان است. او بر این دعا به خدا اعتقاد نموده است .
من دزد دارایی او بودم نه دزد دین او.
اگر کیسه او را پس نمیدادم، باورش بر دعا و خدا سست می شد.ان گاه من دزد باورهای او هم بودم.
واین دور از انصاف است...!
و این روزها در این سرزمین عده ای هم دزد خزانه مردمند و هم دزد باورهای شان ....چونکه بنام دین دزدی میکنند....برای همین است که عده ای ازدین زده شده اند وفکر میکنند که این کاری که اینها میکنند تعالیم دین است
اگر می بری ،سکه ها را ببر ، نه باورها را...

از تمام نخل ها پرسیده ام آری اما پاسخی نشنیده ام
یا امیرالمومنین روحی فداک آسمان را دفن کردی زیر خاک؟
آه را در دل نهان کردی چرا؟ ماه را در گل نهان کردی چرا؟
یا علی جان، تربت زهرا کجاست؟ یادگار غربت زهرا کجاست؟
تا زنورش دیده را روشن کنم بر مزارش شعله ها بر تن کنم
آه از آن ساعت که آتش درگرفت جام را از ساقی کوثر گرفت
یاد پهلویش نمازم را شکست فرصت رازونیازم را شکست
آه زهرا تا ابد جاری بود دست مولا تشنه ی یاری بود...
*مرحوم آغاسی