ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ ﻫﺎﯼ ﺧﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭ ِ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺨﻮﻧﯿﺶ ﺁﻗﻮ ﻣﺎ ﭘﺎﺭﺳﺎﻝ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ “ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺩﻭﺭ…” ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﯼ ﻣﯿﺎﯼ ﯾﻪ ﻫﻨﺪﻭﻧﻪ ﺑﮕﯿﺮ… ﺁﻗﻮ ﻣﺎﻡ ﯾﻪ ﻫﻨﺪﻭﻧﻪ ﺍﯼ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﺍﯾﻨﺎ ﻫﻨﺪﻭﻧﻪ ﺭﻭ ﺷﯿﮑﺴﺘﻦ ﺭﻧﮕﺶ ﻋﯿﻦ ﮔﭻ ﺳﻔﯿﺪ ﺑﻮﺩ! ﯾﻨﯽ ﺍﯼ 89ﺗﺎ ﻣﻬﻤﻮﻥ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺳﺮﻣﻮﻥ ﻣﺎ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺣﺪ ﻣﺮﮒ ﺯﺩﻥ! ﻫﺎ ﻫﺎ ﻫﺎ…ﺩﺍﻏﻮﻧﻢ ﮐﺮﺩﻥ… ﺁﻗﻮ ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﺷﺪ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﯾﻪ ﻓﺎﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﻫﻢ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺎ ﺷﺪ، ﻧﯿﺖ ﮐﺮﺩﯾﻢ، ﮐﺘﺎﺑﻮ ﻭﺍ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ “ﺧﻮﺷﮕﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻗﺼﻦ… ﺧﻮﺷﮕﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻗﺼﻦ…”! ﺁﻗﻮ ﺍﺯ ﺍﻭﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻘﺪﯾﺮﻣﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ 4ﺳﺎﻋﺖ ﻭ ﻧﯿﻢ ﺭﻗﺼﯿﺪﯾﻢ ﻣﻬﺮﻩ 12ﻭ13 ﮐﻤﺮﻣﻮﻥ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ ﮐﺒﺪﻣﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﺑﻪﺟﺎﯾﯽ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪ ﻫﻤﮑﺎﺭﯾﺸﻮ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﺍﻋﻀﺎ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩ ﻫﭙﺎﺗﯿﺖW ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﻣُﺮﺩﯾﻢ! ﻫﺎ ﻫﺎ ﻫﺎ… ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺍﻭﻥ ﺩﻧﯿﺎ ﺍﯼ “ﺣﺎﻓﻆ” ﻣﺎﺭﻭ ﺗﻮ ﺑﺮﺯﺥ ﮔﯿﺮ ﺁﻭﺭﺩ ﺍﻧﻘﺪ ﻣﺎ ﺭﻭ ﺯﺩ ﺍﻧﻘﺪ ﻣﺎ ﺭﻭ ﺯﺩ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻣُﺮﺩﯾﻢ…!ﺁﻗﻮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﻣﯿﮕﻦ ﺳﻮﺍﻻﯼ ﺷﺐ ﺍﻭﻝ ﻗﺒﺮ ﻟﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﺟﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﯽ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﮐﻪ 2ﺑﺎﺭ ﻣُﺮﺩﻩ، ﺷﺪﯾﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻈﻨﻮﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺍﯾﻨﻢ ﺑﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻣﻮﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﻮﻧﻮ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﯾﺪﯾﻢ ﺍﺯ 20 ﺷﺪﯾﻢ 0.25…ﺁﻗﻮ ﺭﻭﺡ ﭘﺪﺭ ﺧﺪﺍﺑﯿﺎﻣﺮﺯﻣﻮﻥ ﺍﻭﻣﺪ ﺍﯼ ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ ﺭﻭ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ ﺩﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﻪ ﺟﻮﻥ ﻣﻦ! ﻫﺎ ﻫﺎ ﻫﺎ…ﯾﻨﯽ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺨﺼﯿﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪ ﺟﻠﻮ ﺳﺎﯾﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﻪ ﻧﮕﻮ!

ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ... ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ...ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﭼﻪ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﭼﻪ ﺑﺨﻮﻧﻢ ﻓﻘﻂ ﻣﯿﮕﻢ ﭼﻪ ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ ﭼﻪ ﺩﻟﺨﻮﻧﻢ ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ... ﺷﺪﻡ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﭘﺎﯾﺴﺘﻪ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﻏﻢ ﻫﺎﯼ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ ﺑﮕﯿﺮﺩﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﺘﻢ ﺯﻫﺠﺮﯾﺎﺭﺑﺸﮑﺴﺘﻢ ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ ﻋﺰﯾﺰﻣﻦ ﺑﮑﻦ ﻣﺎﺭﺍﺑﻪ ﺩﻟﺒﺮﻭﺻﻞ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮﻧﺴﯿﺎﻥ ﻧﺒﺎﺯﯾﻢ ﺍﺻﻞ ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ ﺑﺒﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﯿﻮﻥ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺧﻔﺘﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﯾﺎﺭﺩﺍﺭﺩ ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﻋﺸﻘﻢ ﺭﺳﺎ ﺁﻥ ﻣﻨﺠﯽ ﻣﺎﺭﺍ ﺁﻥ ﺩﻟﺒﺮﺷﯿﺮﯾﻦ،ﯾﺎﺭﺩﻻﺭﺍ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻘﺪﻡ ﭘﺎﮐﺶ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ ﺻﻔﺎﺭﺍ ﺧﺪﺍﺟﻮﻧﻢ... ﺭﺳﺎﻥ ﯾﺎﺭﺿﻌﯿﻔﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﻓﯿﻖ ﺑﯽ ﺭﻓﯿﻘﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺭﻫﮕﺬﺭ ﭘﺮﯾﺸﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﭼﻪ ﺣﯿﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ ﻋﻠﯽ ﺯﺍﺭﻋﯽ )ﺭﻫﮕﺬﺭ (

آن روز که بود چشمام خیره به تو پیک بودند که بگن دل زنجیره به دل تو به امید آنکه شاید نیم نگاهی به نگاهم بنگاهی که میان تشویش زمانه شایدازدل پردردم کسرگردد آهی وتسکین گردداندازه پرکاهی اماچون که چشمات دیگر نداشت عادت دیدن فقرا را رنگ تکراری سادگی وصدق و صفارا گشت آنهاهمه خیالاتی واهی شدآن همه آرزو محکوم به تباهی راست گفته بود شاعر برای آنکه اطرافت گرددشلوغ چراغ دوستی ات همیشه باشد پرفروغ بایدرنگ گیری از رنگ های رنگین کمانی مملو از رنگ های بدجنسی وخیانت ودروغ حال آن غریبه ترین آشنات گشت مدفون زیر حجم خاطرات ماند درنقطه پایان آن راه که هرگز نگشت آغاز یا به زبانی دیگر مثل سردرگمی واژه های واژگون \"آغاز در پایان\"و\"پایان درآغاز\" گشت متحیر که آغاز راه است یا پایان حال نه پایرفتن مانده است نه پذیرش رکود و ماندن \"همچنان در تقلای برداشتن قدمی\" اما... شکستگی پروبال درنخستین تجربه پرواز حاصلش مرگ امید و انگیزه است وترس از آغاز برای تفریق ازمردگان هچنان درحال دست پازدنم اما خسته وبی رمق... علی زارعی(رهگذر) ‏