بهانۀ تنهایی من در کوچه باغِ بی کسی¬هایم. کسی مرا صدا می¬زند؟ شما مهرِ در شاخۀ یاسِ کبودی، فریادِ عاشقان بیدل را فریادِ دیگر سر دادی. شما هماغوشیِ باران در نوازشِ موجِ بی صدایی. مهربانانه دستِ رد در سینۀ پرستوهایِ غریب زدی. شما قطره¬های خیسِ نگاهم را پروازی دیگر دادی. شما بهانۀ مهر را در کوچه¬های تنهایی آغازِ دیگری بودی. ای بهانۀ دوباره بودنم، ای آقایِ سبز دل، ای نورِ نگاه، ای رعایتِ حریمِ شما حُرم حرمت. معصومیتِ سادگی ها، شما کاشانۀ دل را رونقی. شما هم آغوشِ لحظه¬های پیدایی من در نا پیدایِ باورِ دور از رسیدن¬هایی، شما بارشِ مهری در بنا گوشِ آلاله¬های پرپر شدۀ درخاک و در خون تپیدۀ دیارِ مردانِ مرد. جانبازانِ جان آفرینی که خونِ خشکیده در پهنایِ این فراخ خاکِ پاک را جویباری از ترنّم لاله¬هایِ سرنگونِ در شقایق¬زارِ مهر بودند نفسی تازه دمیدند بر سینه خونین سحر. پاک مردانِ سر فراز سر بدارانِ پای در دارِ عشق. در قدمگاهِ عروجِ عارفانه. ثانیه شمار بودند، نیایش نور را.
ای کاش پرستوهای مهاجر هجرتی دیگر و بازگشتی به عاطفۀ بودن، شدن و جاودانه زیستن بودندو شاهدِ شهودِ شهادت طلبانِ بی طلب، کاش و ای کاش بودند و می دیدند هجرتِ سینه سرخانِ عاشق را در ثانیه¬های تپشِ دل افکارِ باکری¬ها و فکوری¬ها. شمارشی نفس گیر داشتند. بهانۀ رسیدن به نا شدنی این شعرِ شرافت.
درود بر سبز جامگانِ سرخ روی

نم نمِ باران را می شنوم
در بنا گوشِ عطشناکِ گلی در گلدان
من هنوز هم اینجا، نغمۀ موسیقیِ باران را
می شناسم، به سحر می شنوم، که در آن نغمۀ
داودیِ خود، قصه¬ای می خواند، در فراسویِ
صدایِ قدمِ قطرۀ ره یافته در خانۀ گل.
نه در آن ابرِ سیاه، نه در آن غُرش و برق!
نه در این بادِ مسافر که زند شانه به شانه بر ابر!
اشتیاقی ساده به تمنایِ دعایِ باران
مستجاب است دعایِ دهقان، خوب پیداست
در این حادثۀ خیسِ بهار،چلچله خوانده دعای باران
یا که یک شاخۀ نرگس در باغ
آه و افسوس از این پهنۀ پر بارِ وجودِ انسان
بارشِ رحمت و مهر، گاه گاهی کمتر! آن هم اندازۀ
یک پلکِ کبوتر در خواب، کور سویی گاهی می¬زند
بر دلِ غمناکِ کسی خسته ز درد.
های ای خفته به دیبا و حریر، سردی و سختی سوزِ سرما بنگر در کف پا
دفتر شعر مرا ثانیه¬هایِ مبهوت، به فرا سویِ تحیّر
در همان نقطۀ پندار تو را می¬خوانند.

غصه هامو بمن بده

تــو واسـم نـگـاه شـــادی
تــو واســم تــرانه بــودی
تــو بـرام حکایتِ شاپرک¬ها
تــو ستــارۀ ســهیــلــی
تــو امــیــد لــحظـه¬هایی
تــو نــشانـۀ صــداقــت
تــو درخــتِ سـرونــازی
تــو پــرســتـوی مـهاجـر
تــو صــداقـت کــلامــی
تــو بــرام قــصــۀ ¬نـوری واســه مـــن امـیـد دادی
تــو دلــم کـجـا ربـودی
تو واسم قصۀ خورشید و طلا
تــو صــفــای هـر کمیلی
تــو سـتــارۀ ســهـیـلـی
تــو عـصــارۀ رفــاقــت
تــو نیــازی، تــو ایــاذی
تــو کــه مــانـده¬ای بخاطر
تــو عــروس قــصـه¬هامی
تــو صــداقـت صـبــوری

ستارۀ من

ای طــراوتِ بـــهــاران
ای شـــمــا سـتارۀ مـن
گــلِ مـن مـرا دعـا کـن
بُـکـش و دلـم رهـا کـن
تـو مـسیـحـایِ خــدایی
مـنِ مـن کـمیـنِ بـر من
دمِ مــن ز مــن رها کن
دلِ بـیـدلـت رهــا کـن
بـکفـم ســیـاه نـفـسی
نـه مـدیـحـه گوی بودم
بـه عـلـی همـیـشه بودم
دل نـــــدارم ای دل آر
ای بـــهــانــۀ نــگاران
ای مــنِ دوبـــاره مـــن
مـنِ مـن ز مـن جـدا کـن
بــدو دســتِ کـبـریـایـی
بــده از مــنــم رهــایـی
دلـتــان امـیــنِ هـــر دم
بــدمِ مـسیــــحِ ایــن دم
بــه نــظر دلـش فـدا کـن
نــفـسـی مـرا عـطـا کـن
نـه بـه جــز خـدا سـتودم
بـه رهـشِ گـهـی که بودم
بـدلــم بــده صــفــا را

چــی بگم از کـی بگـم دلـم گرفـتـه

رهـرو راهِ علـی و رهبـرم مـاهِ جـلـی

فرصـتِ مـهـر مـر او را نوبتِ آیئنه بودن

نفس و این دم گرمش به مسیحا زده طعنه

راه و رهـــــــــــــــدارِ ولا، وی

نــــیِ او نــــــایِ نـــــوایــــی

نــــــورِ در نـــــور ورا کــــم

ز کـــف چــــو حـاتــــــم وی

کـــه نــــوای مــــن نــباشـــد

قـسـمم بـذاتِ والایِ عـلی دلم گرفته

کـوثرِ پاکِ ولایـت گـوهـرِ پاکِ ولـی

قدمش قـائم عـشق و مددش ثانیه بودن

کلماتش چـو علی و قدمش رو به مدینه

هــمـچــو او مـــرد سـخــا، نــی

نــینــوا نــــایـــــی او کـــــی

بـــی دمــش هـــر دمِ مـــن غـم

بـــرســــد نــــوا بـــه مـــا کی

بــه جـــز از ســلامـــــــت وی