باران که شدى مپرس ، اين خانه ى کيست
سقف حرم و مسجد و ميخانه يکيست...

باران که شدى، پياله ها را نشمار
جام و قدح و کاسه و پيمانه يکيست...

باران ! توکه از پيش خدا مى آیی
توضيح بده عاقل و فرزانه يکيست...

با سوره ى دل ، اگر خدارا خواندى
حمد و فلق و نعره ى مستانه يکيست...

گر درک کنى ،خودت خدا را بينى
درکش نکنى , کعبه و بتخانه یکیست...

ای که ادیان همه مدیون قیام تو شدند
انبیا نیز نمک گیر طعام تو شدند

کامشان خوب که با تربت تو شیرین شد
این چنین هر دو جهان نیز به کام تو شدند

بلبل از فیض گل آموخت سخن ، گل ها نیز
همگی بهره ور فیض مدام تو شدند

هر درختی که به اذن پدرت منبر شد
پایه هایش همه مسحور کلام تو شدند

آسمانی شده نِی نیز در آغوش سرت
نیزه ها نیز زمین گیر مرام تو شدند

اینک از مدفنشان نام تو بر می خیزد
بندگانی که از آغاز به نام تو شدند

آن جوان ها که شب جمعه حرم را دیدند
صبح فردا همگی پیرغلام تو شدند

گویند شیخ ابو سعید ابوالخیر چند درهم اندوخته بود تا به زیارت کعبه برود.

با كاروانی همراه شد و چون توانایی پرداخت برای مركبی نداشت، پیاده سفر كرده و خدمت دیگران می كرد.

تا در منزلی فرود آمدند و شیخ برای جمع آوری هیزم به اطراف رفت.

زیر درختی، مرد ژنده پوشی با حالی پریشان دید و از احوال وی جویا شد.

دریافت كه از خجالت اهل و عیال در عدم كسب روزی به اینجا پناه آورده است و هفته ای است كه خود و خانواده اش در گرسنگی به سر برده اند.

شیخ چند درهم اندوخته خود را به وی داد و گفت برو.

مرد بینوا گفت: مرا رضایت نیست تو در سفر حج در خرج باشی تا من برای فرزندانم توشه ای ببرم.

شیخ گفت حج من، تو بودی و اگر هفت بار گرد تو طواف كنم به ز آنكه هفتاد بار زیارت آن بنا كنم.

چهار سال هم گذشت به فردای دولتت
از ما سکوت ماند و تماشای دولتت...

چهار سال هم گذشت و کلیدی ندیده ایم
با قفل محکمی که به درهای دولتت...

خوشبینی ات زبانزد یک عالمی شده
جغرافیای خنده و آوای دولتت

گاهی نگاه میکنی و غیظ می کنی
فریاد می کشی فقط از نای دولتت

یخ بسته اند منتقدان بی سوادها
سرما کشیده اند ز سرمای دولتت

برجام هم چه پاسخ سختی گرفته است
از بُرد بُرد و بُردٕ تمنّای دولتت

حرفت به گوش عالم و آدم رسیده است
کم مانده ذره ای به تقاضای دولتت...

آهسته چون که آمدی آهسته میروی
حل کرده ای تمام معمّای دولتت

حالا دوباره لحظه ی موعود می رسد
لب بازکن برای تماشای "ملتت"...

از غم هجر کنم ترکِ جماعت گاهی
می زند بر دل من شور محبت گاهی

شب جمعه شد و یاد حرمت افتادم
می چشم از غم هجران تو تربت گاهی

زائرم... هر سحر از دور سلامت دادم
شهریارا نظری کن به گدایت گاهی

عبد دربار توام شکر، خدا را... اما
کربلایی بده از باب رفاقت گاهی

حاجتم چیز کمی نیست به من حق بده که
می کشانم سخنم را به شکایت گاهی

مرغ بی بال و پرم دانه نمی خواهم که
بده در کنج حرم اذن اقامت، گاهی

بدم اما تو کریمی و برای تو بد است
ندهی دست گدا برگ زیارت، گاهی

در حریم تو کریمان همه زانو زده اند
چه حریمی... چه بهشتی... چه زیارتگاهی

زاهدی گفت حرم جای کسی مثل تو نیست
جای سگ نیست مگر کهفِ عبادتگاهی؟

هدف عاشق بیچاره مقرب شدن است
گاه با روضه و با ذکر فضیلت گاهی

کوه کَن گشتنِ فرهاد به ما ثابت کرد
می رسد در ره معشوق مشقت گاهی

بعد از این جای ضریح تو که رؤیام شده
می زنم بوسه بر این پرچم هیئت گاهی

اثرش بیشتر است از همه ی نافله ها
با توسل به شما اشک مصیبت گاهی

هر دو سخت است دلم را زده آتش، گاهی...
...روضه ی تشنگی و روضه ی غارت گاهی

نیزه دار آمده پس لب نگشا بهر دعا
می گذارد اثرش را خود نیت گاهی

از تعجب همه گفتند: "رقیه... او بود؟!"
کودکِ پیر شود موجب حیرت گاهی

دق‌ دهد دیدن نعش پدری دختر را
بدتر از درد یتیمی و اسارت گاهی