دل به دریایی زدم ، موجش جوابم کرد و رفت
از بر معشوقه اش ، خار و خرابم کرد و رفت
مثل دریا بود و پهنای دلش بی حد و مرز
چون سرابی تشنه ی یک جرعه آبم کرد و رفت
می کشید او با خودش ، دستان لرزان دلم
لرزش دستم عذابش شد ، سوایم کرد و رفت
فصل گل بود و دلم در پیچش نیلوفران
موسم پاییزی اش ، همچون خزانم کرد و رفت
پاکی گفتار من چنگی به دنیایش نزد
لاجرم رفتم زکویش ، او نگاهم کرد و رفت
رنجشی دارم ز او در خاطرات سینه ام
حرف نا بخشوده اش ، نفرت به جانم کرد و رفت
تیشه زد کوه غرورم را ، به پایش خرده کرد
بی مروت چون پر کاهی ، هوایم کرد و رفت
ساده بودم ، پا نهادم در رهی بی انتها
شد رفیق نیمه ره ، با غم (رها) یم کرد و رفت

با تواَم عشق قسم خورده ي پنهاني ِمن
با تواَم بي خبر از حال و پريشاني ِ من

با تواَم لعنتيِ خالي از احساس بفهم
بي قرارت شده ام شاعره ي خاص بفهم

لعنتي خسته ام از دوري و بي تاب شدن
پاي دلگيرترين خاطره ها آب شدن

لعنتی خسته ام از حال بدم، زخم نزن
بی تو محکوم به حبس ابدم، زخم نزن

باورم كن كه به چشمان تو معتاد منم
پادشاهي كه به جنگ آمد و افتاد منم

قافيه باختم و شعر سرودم
به هر كس كه تو را بیند، حسودم

نفسم بندِ تو و درد مرا مي خواند
بعدِ تو حسرت دنیا به دلم مي ماند

تویی که خواندی این شعر مرا
خری گر لایک کنی پست مرا

به طعنه گفت به من: روزگار جانکاه است
به من! که هر نفسم آه در پی آه است
در آسمان خبری از ستاره من نیست
که هر چه بخت بلند است عمر کوتاه است
به جای سرزنش من به او نگاه کنید
دلیل سر به هوا بودن زمین ماه است
شب مشاهده چشم آن کمان ابروست!
کمین کنید که امشب سر بزنگاه است
شرار شوق و تب شرم و بوسه دیدار
شب خجالت من از لب تو در راه است