در هیاهوی زندگی دریافتم چه دویدنهایی که فقط
پاهایم را از من گرفت،در حالیکه گویی ایستاده بودم!
چه غصه هایی که فقط سپیدی مویم را حاصل کرد ،
در حالیکه قصه ای کودکانه بیش نبود! دریافتم کسی
هست که اگر بخواهد می شود و اگر نه، نمی شود.
به همین سادگی!!
کاش نه میدویدم و نه غصه می خوردم،بجایش فقط او
\"خدا\" را نگه می داشتم...

زندگی باید کرد !
گاه با یک گل سرخ
گاه با یک دل تنگ
گاه با سوسوی امیدی کمرنگ
زندگی باید کرد !
گاه با غزلی از احساس
گاه با خوشه ای از عطر گل یاس
زندگی باید کرد !
گاه با ناب ترین شعر زمان
گاه با ساده ترین قصه یک انسان
زندگی باید کرد !
گاه با سایه ابری سرگردان
گاه با هاله ای از سوز پنهان
گاه باید روئید
از پس آن باران
گاه باید خندید
بر غمی بی پایان
لحظه هایت بی غم ......
روزگارت آرام ........

باتو، همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند
باتو، آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند
باتو، کوه ها حامیان وفادارخاندان من اند
باتو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند
ابر، حریری است که برگاهواره ی من کشیده اند
و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوه هاهمسایه ی ماست در دست خویش دارد
باتو، دریا با من مهربا نی می کند
باتو، سپیده ی هرصبح بر گونه ام بوسه می زند
باتو، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند
باتو، من با بهار می رویم
باتو، من در عطر یاس ها پخش می شوم
باتو، من درشیره ی هر نبات میجوشم
باتو، من در هر شکوفه می شکفم
باتو، من درمن طلوع لبخند میزنم،درهر تندر فریاد شوق میکشم، درحلقوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم، درنای جویباران زمزمه می کنم…
باتو، من در روح طبیعت پنهانم
باتو، من بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم
باتو، من در خلوت این صحرا، درغربت این سرزمین، درسکوت این آسمان، درتنهایی این بی کسی، غرقه ی فریاد و خروش وجمعیتم، درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند وگلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از
خویشان من است و نسیم قاصدان بشارت گوی من اند و بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده، پاک، همه خوش ترین یادهای من، شیرین ترین یادگارهای من اند.

آموختم که : زندگي سخت دشوار است
اما من از او سخت ترم !
آموختم که : فرصتها هيچگاه از بين نميروند ..
بلکه شخص ديگري فرصت از دست رفته
را تصاحب ميکند !
آموختم که : چشم پوشي از حقا ....
واقعيت آنها را تغير نميدهد !
آموختم که : تنها کسي که مرا در زندگي شاد ميکند...
کسي است که به من
ميگويد : تو مرا شاد کردي !
آموختم که : مهربان بودن بسيار مهم تر از جنگجو بودن است !
آموختم که : خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد ....
پس من نميتوانم همه چيز را
دريک روزبدست آورم !
وبالاخره آموختم که
سکوت قدرت بي انتهاست ،
عشق نا پيدا ،
هستي نا آشتا

ـدلم پر از زخم هاييست که قرار است وقتي بزرگ شدم فراموششان کنم آيا از اين بزرگتر ميشوم؟ : مـهـربـانـي تـا کـــــــي ؟؟ بـگـذارسـخـت باشم و سـرد!! بـاران کـه بـاريــد... چـتـر بـگـيـرم و چـکـمـه!!! خـورشـيـدکـه تـابـيـد... پـنـجـره ببـندم و تـاريـک !!! اشـک کـه آمـد... دسـتـمـالـي بـردارم و خـشـک !!! او کـه رفـت نـيـشخـنـدي بـزنـم و سـوت.