سلول سرطاني نديدنت به قدري رشد كرد كه ديگر هر رهگذري را شبيه تو مي بينم...
نگرانم كه غريبه ها تو شدند يا تو غريبه شدي يا من با خودم غريبه شده ام...
به هر حال ميدانم غريبه دوست ندارم، چه خودم باشم چه تو چه غريبه ها!!!!
من غريبه دوست ندارم...
((فرهاد فلاح)
همين ديدار تنهايي...
همين ديدار تكراري...
همين ديدار هر روزه...
همين خودشيفتگي واقعي...
حسي شبيه عرق سرد نشئگي..
حسي شبيه لحظه هاي ارام بعد از پس زدن زرداب تلخ...
حسي كه تا خواب ادامه دارد...
صبحِ مِي-زدگي، روزي تازه را رقم خواهد زد...
فردا روشن خواهد بود...
لحظه اي كه عكاس و خورشيد همديگر را بيابند ، زيباترين پرتره تاريخ حادث خواهد شد...
فرهاد فلاح
كلمبيايي كه هر روز اينجاست و مني كه هر لحظه فرسخ ها ان طرف تر پيش تو...
هيچ چيز سر جايش نيست..
