با ﯾﮏ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﻣﯿﺸود ﺁﻫﻨﮓ ﮔﻮﺵ ﮐﺮﺩ؛
ﺑﺎ ﯾﮏ ﮐﺮ ﻭ ﻻﻝ ﻣﯿﺸود ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ؛
ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺫﻫﻨﯽ ﻣﯿﺸود ﺭﻗﺼﯿﺪ؛
ﺑﺎ ﯾﮏ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺳﺮﻃﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸود از زندگی گفت؛
ﺑﺎ ﯾﮏ ﺁﺩﻡ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺭﻭﯼ ﻭﯾﻠﭽﺮ ﻣﯿﺸود قدم زد

ولی ....
ﺑﺎ يک ﺁﺩﻡ بی احساس
ﻧﻪ ﻣﯿﺸود ﺣﺮﻑ ﺯﺩ،
ﻧﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﺮﺩ ،
ﻧﻪ ﻗﺪﻡ ﺯد ؛
ﻭ ﻧﻪ ﺷﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩ !!!!

يک ضرب المثل چينی می گويد :
برنج سرد را می توان خورد.
چای سرد را می توان نوشيد
اما ....
نگاه سرد را ، نمی توان تحمل کرد !!.....
از آدم های پر توقع فاصله
بگیر...
مقیاست را به هم می ز نند ...
و حرمت مهرت را میشکنند !!!
چون آنها حافظه ضعیفی دارند
خوبیها را زود فراموش میکنند

ﺩﺍﺷـﺘـﻢ ﻓـﯿـﻠـﻢ ﺗـﻮﻟـﺪ ﺑـﭽـﮕـﯿـﺎﻣـﻮ ﻣـﯿـﺪیـدﻢ ﯾـﻪ ﻧـﻔـﺮ ﻏـﺮﯾـﺒـﻪ ﻫـﻢ ﺗـﻮ
ﻓـﯿـﻠـﻢ ﺑـﻮﺩ، ﺍﺯ بـابـام ﭘـﺮﺳـﯿـﺪﻡ ﺍﯾـﻦ کـیـه؟؟؟

ﮔـﻔـﺖ ﭘـﺴـﺮﻡ
ﺍﻭﻥ ﺗـﻮ ﻫـﻤـﻪ ﯼ ﻓـﯿـﻠﻤـﺎ ﻫـﺴـﺖ

























ﺍﻭﻥ ﻣــﻬــﺮﺍﻥ ﺭﺟــﺒـــﯿــﻪ )

این نوشته فریدون مشیری رو هرروز بخو​نیم​ ​!

یاد من باشد فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب ، زمین...
مهربان باشم، با مردم شهر
و فراموش کنم، هر چه گذشت
خانه ی دل، بتکانم ازغم
و به دستمالی از جنس گذشت ،
بزدایم دیگر،تار کدورت، از دل
مشت را باز کنم، تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش
دست در دست زمان بگذارم
یاد من باشد فردا دم صبح
به نسیم از سر صدق، سلامی بدهم
و به انگشت نخی خواهم بست
تا فراموش، نگردد فردا
زندگی شیرین است، زندگی باید کرد
گرچه دیر است ولی
کاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزم ،شاید
به سلامت ز سفر برگردد
بذر امید بکارم، در دل
لحظه را در یابم
من به بازار محبت بروم فردا صبح
مهربانی خودم، عرضه کنم
یک بغل عشق از آنجا بخرم
یاد من باشد فردا حتما
به سلامی، دل همسایه ی خود شاد کنم
بگذرم از سر تقصیر رفیق ، بنشینم دم در
چشم بر کوچه بدوزم با شوق
تا که شاید برسد همسفری ، ببرد این دل مارا با خود
و بدانم دیگر قهر هم چیز بدیست
یاد من باشد فردا حتما
باور این را بکنم، که دگر فرصت نیست
و بدانم که اگر دیر کنم ،مهلتی نیست مرا
و بدانم که شبی خواهم رفت
و شبی هست، که نیست، پس از آن فردایي

هیچ عشقی وجود ندارد!
حتی برای مرغ عشق"
اونیز اگر در قفس نبود،به عشقش خیانت میکرد...!

چه زیبا گفت «کوروش»،در دنیای که روزی روح خودم مرا ترک میکند انتظار از دیگران نباید داشت.

كاش بارانی ببارد قلبها را تر كند
بگذرد از هفت بند ما صدا را تر كند
قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه ها
رشته رشته مویرگهای هوا را تر كند
بشكند در هم طلسم كهنه ی این باغ را
شاخه های خشك بی بار دعا را تر كند
مثل طوفان بزرگ نوح در صبحی شگفت
سرزمین سینه ها تا نا كجا را تر كند
چترها تان را ببندید ای به ساحل مانده ها
شاید این باران كه می بارد شما را تر كند