یک لحظه به جای مادرش ! مادر سامان نسیم!
شرم کنید و این رفتار زشت با مادران و پدران را تمام کنید!

یک لحظه به جای مادرش ! مادر سامان نسیم!
سامان من فقط ١۶ سال و سه ماه داشت که در یک روز سیاه او را گرفتند. ١۶ ساله ها در این دنیا هنوز سرگرم بازی و بچگی هستند. او را زدند، از پاهای نازنین اش آویزانش کردند، او را شکنجه کردند و نمیدانم چگونه دلشان آمد تا پای مرگ او را ببرند و اکنون مرا با او تا پای مرگ برده اند.
ثانیه ها و ساعتها و روزها و شبها سپری شدند، و هنوز نمیدانم آیا هنوز نفس میکشد و یا نفسش اش را با یک طناب ضخیم و هولناک قطع کرده اند. در ساعاتی از شب که خواب به چشمم راه می یابد در حالتی بین خواب و بیداری فکر میکنم آمده است، او در آغوشم هست و بر من لبخند میزند. و در سحرگاهی خاکستری و غمگین در میان سطور سیاه و نوشته هایی که بالا و پایین میپرند، پیام تسلیت در مورد فرزند دلبندم به دستم میرسد، آیا او را کشته اند. دنیایی که به قتل عمد فرزندم اعتراض کرد ببیند با من چه میکنند؟. این چه سرنوشتی است این چه دردی است این چه دنیایی است، این چه بازی است که با قلبم میکنند؟
و این پیام کوتاه یکی از مادرانی است که چند روز است با کابوس اعدام فرزندانشان سر میکنند، این بار حکومت اسلامی در ایران زندانی می دزدد، امکان تماس زندانی را با دنیای بیرون قطع میکند و خانواده ها را در برزخ نگه میدارد و شایعه پخش میکند که آنها را کشته است، ولی مسئولین این جنایت، زندانبان و جلاد و حاکم سکوت اختیار کرده اند. وحشت اشان از مردم است اینرا همه میدانند، جرات نمیکنند بگویند فعال سیاسی کشته اند. جاخالی میدهند اما خودشان بهتر از همه میدانند که روز مرگشان با این تشبثات نزدیک و نزدیکتر میشود. هیچکس نمیتواند حال و روز مادرو پدری را درک کند که با کابوس مرگ فرزندشان زندگی میکنند و هر لحظه یک خبر می شنوند.

تجمع گروهی از طلاب حوزه علمیه قم در اعتراض به بازداشت شیخ محمد رضا نکونام
این استاد حوزه مدتی قبل از بازداشتش، به شدت از کسانی که به خاطر آشنا نبودن با ابرازهای جدید می گویند «اینترنت و فیس بوک حرام است.» انتقاد کرده و گفته بود: «من به طلبه هایم گفتم: بر شما واجب است که فرش زیر پایتان را بفروشید؛ و بروید لپ تاپ یا تبلت بخرید.گفتم اگر نتوانید برای یک میلیارد حرف بزنید مفت نمی ارزید.مسلمان کسی است که متمدن باشد متدین باشد، نه اینکه خرفت باشد.»
او تنها چند روز پس از انتشار سخنان منتسب به مکارم شیرازی علیه اینترنت پرسرعت، از پایین بودن سرعت اینترنت در کشور انتقاد کرد و گفت: «ما با اینکه این همه حلق اینترنت را فشار داده ایم و سرعت اینترنتمان در حد گاری است، بچه های مدرسه نرفتۀ ما همه با اینترنت و کامپیوتر کار می کنند.من می گویم ما به جای حلزون شدن، سوار این قطار جهانی شویم.اینترنت یک قدرت است.خر مفت است؛ بپرید روی آن و بروید.بلد نیستید سوار شوید، بروید دنبال کارتان.اما این آقا نمی تواند از این سیستم، از این اینترنت، از این فیسبوک استفاده کند؛ می گوید: همه اش حرام است.»

ادامۀ آقایان وزرا آیا کشته شدن کارگران را دیده اید؟
ایجاد تشکل های مستقل کارگری باعث خواهد شد تا کارگران نیز بتوانند صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان، از جمله درباره وظایف آنها در رابطه با حفظ ایمنی شرایط کار، برسانند. در این صورت، نظارت بر رعایت ایمنی کارگران برعهده کمیته ای متشکل از نمایندگان کارگران و نمایندگان مدیریت خواهد بود که به صورت مستقیم به سازمان ایمنی محیط کار گزارش می دهد. ایجاد تشکل های مستقل کارگری، شمول قانون کار به تمام کارگاه ها و مراکز تولیدی کشور و لغو تمام قوانین مغایر آن، و بالاخره تقویت بازرسی ادارات کار برای تامین امنیت محیط کار، اولین گام ها برای کاهش فاجعه انسانی مرگ کارگران است.

ادامۀ آقایان وزرا آیا کشته شدن کارگران را دیده اید؟
سازمان پزشکی قانونی گزارش می دهد که طی این مدت، ۱۲هزار و ۴۳۷ نفر در حوادث کار جان خود را از دست داده اند. به گفته معاون وزیر کار ایران بر اساس آمار وزارت کار تنها ۱۰ درصد از فوت شدگان حوادث کاری سال ۱۳۹۲ زیر پوشش تأمین اجتماعی قرار داشتند. نزدیک به نیمی از حوادث کار در پروژه های ساختمانی اتفاق می افتد و در ۷۰ درصد این رخدادها، مرگ نیروهای کار قطعی است. این در حالی است که در مقیاس بین المللی به طور متوسط تنها ١۷ درصد حوادث کار مربوط به بخش ساختمان هستند. سیر صعودی حوادث ناشی از کار قبل از هر چیز ریشه در سیاست های کلان اقتصادی کشور دارد. شرایط رکود تورمی اقتصاد که از جمله به تعطیلی فزاینده واحدهای تولیدی منجر شده است، امنیت شغلی کارگران را از بین برده است و این قشر زحمتکش برای تأمین هزینه های فزاینده زندگی خود مجبور به پذیرش هرگونه شرایط کاری شده است. عدم برخورداری کارگران از حداقل آموزش ایمنی، فقدان امکانات ایمنی و بهداشتی، ساعت کار طولانی و متعاقباً خستگی مفرط و پایین آمدن تمرکز در حین کار، عدم نظارت دستگاه های دولتی بر اصول ایمنی کار و سهل انگاری برخی از کارگران در استفاده از وسایل بهداشت کار، از مهمترین دلایلی است که منجر به مرگ کارگران می شود.
طبق قانون کار، پیگیری امور ایمنی و بهداشت کار وظیفه بازرسان اداره کار است. مدیرکل بازرسی کار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به تازگی چنین گفت: «برای بازرسی از بیش از ۲میلیون و ۵۰۰هزار کارگاه تنها ۸۰۰ بازرس کار وجود دارد. بدیهی است که در چنین شرایطی انجام بازرسی از همه کارگاهها به چندین سال زمان نیاز دارد».