هزار خواهش و آیا


هزار پرسش و اما


هزار چون و هزاران چرای بی زیرا


هزار بود و نبود


هزار شاید و باید


هزار باد و مباد


هزار کار نکرده


هزار کاش و اگر


هزار بار نبرده


هزار پوک و مگر


هزار بار همیشه


هزار بار هنوز ...


مگر تو ای همه هرگز


مگر تو ای همه هیچ


مگر تو نقطه ی پایان


بر این هزار خط ناتمام بگذاری


مگر تو ای دم آخر


در این میانه تو


سنگ تمام بگذاری

یک کلبه ی خراب و کمی پنجره


یک ذره آفتاب و کمی پنجره


ای کاش جای این همه دیوار و سنگ


آیینه بود و آب و کمی پنجره


در این سیاه چال سراسر سوال


چشم و دلی مجاب و کمی پنجره


بویی ز نان و گل به همه می رسید


با برگی از کتاب و کمی پنجره


موسیقی سکوت شب و بوی سیب


یک قطعه شعر ناب و کمی پنجره

من شاد نمی میرم

آزاد نمی گیرم

مخروبه ی مخروبم

آباد نمی گیرم

من زخم دهان بازم

از دور خوش آوازم

از یار نهان گشتم

صد شهره جهان گشتم

خاکستر بر بادم

اینگونه که آزادم

از دور رسیدم من

تا گور رسیدم من

گر خار نهان باشم

یا شاه جهان باشم

من شاد نمی میرم

چون یاد نمی گیرم

ستایش ایزد منان به دستان

که تا (می) هست پر (می) جام مستان

عجب اعجابیست این اذن ایزد

که از کوزه هرآنچه هست ریزد

به جام (می) گساران هفت راهست


به هر راهش هزاران چاله چاه است

به کام حلقه گوشان (می) حرام است


که قدر نوش هر کس برف و بام است


بیا لطفی بکن ای ساقی امشب

بیا اهلی بکن این یاغی امشب

بیا امشب که وقتم بیش تنگ است


به مستی هر دو پایم لنگه لنگست

گهی در راه رفتن گه زمینم


گهی در آشکارا ،گه کمینم

که مستان پاک بازی ها نمودند


خدا را به ، ز خوش حالان ستودند

بدان مردان (می) مرد خدایند


ز بند و بندگی کردن رهایند

من آن کوزه گر کوزه شکستم


همانم – دل به پیمانه نبستم

خدا داند که پیمانه بهانست

هزاران سر درون (می) نهانست


اگر خواهد به کامت (می) بنوشد


به جرعی سر (می) از تو بجوشد


کمال (می) به جان من اثر کرد


خوشا حالم مرا ساقی بصر کرد


که امشب هفت خط می بنوشم


بدان امشب به از هر شب بهوشم


بد آن روزم که (می) از من بکاهی


نگاهم را به در گاهت نخواهی


ز تو خواهش خدایا بارالهی

ز کام (می) گساران (می) نکاهی

عصر يك جمعه دلگير

دلم گفت بگويم بنويسم

كه چرا عشق به انسان نرسيده است؟

چرا آب به گلدان نرسيده است؟

چرا لحظه باران نرسيده است؟

و هركس كه در اين خشكی دوران به لبش جان نرسيده است

به ايمان نرسيده است

بگو حافظ دلخسته ز شيراز بيايد بنويسد كه هنوزم كه هنوز است

چرا يوسف گمگشته به كنعان نرسيده است؟

چرا كلبه احزان به گلستان نرسيده است؟

دل عشق ترک خورد

گل زخم نمک خورد

زمين مرد

زمان بر سر دوشش غم و اندوه فقط برد

فقط برد

زمين مرد ، زمين مرد

خداوند گواه است

دلم چشم به راه است

و در حسرت يك پلک نگاه است

ولی حيف نصيبم فقط آه است

همين آه خدايا برسد كاش به جايی

برسد كاش صدايم به صدايی . . .