انعطافی ساده در طرحی هنرمندانه ای...

 مثل فنجان کمر باریک قهوه خانه ای

 با همه شیرین زبانی های من تلخی و تلخ

 چایی و با قند پهلوی خودت بیگانه ای

 چهره ات در هاله ای از دود شطرنجی شده

 روی قلیان مات مانده  هیبت شاهانه ای

 ناز انگشتم به لطف لمس تو نورانی است

 مثل اینکه دست بردم در پر پروانه ای

 کوه خم میشد اگر جای تو بود آنسان که تو

صاحب همچین سری سنگین به روی شانه ای

 کشته ها و مرده ها بسیار اما چاره نیست

 تا تو پشت این جنایت های بی رحمانه ای

 عشق پیدا کردن سنگی ست در اعماق چاه

 آنچه با یک مشت عاقل می کند دیوانه ای

وطن پرست جنوبی! میان فاصله ها گم!...
کجایی؟ آه! دل خوش از این قبیله ندارُم....
بمانَد آنچه کشیدم از این قبیله چه دیدم
که چشمهای تو حتی نمی کنند تجسم....
تو خوب خوبی و من نه، تو در جنوبی و من نه
فقط در این دو ندارم همیشه با تو تفاهم....
... و رقص موی تو وقتی که بشکنی سر و گردن
.. و چشمهای تو وقتی که می کنند تبسم....
تمام می شوی اما اگر تمام شوم من
تو ای تمامی آتش! من این تمامی هیزم....
بزن دفی و برقصان دوباره خاطره ها را
که بی تو زنده بمانم به کور چشمی مردم....

در باغ دلم گرد جنون میریزی
سرسبزترین گیاه این جالیزی
از ساقه تو به آسمان خواهم رفت
ای دوست تو لوبیای سحرآمیزی

رویت دریای حسن و لعلت مرجان
زلفت عنبر، صدف دهن، در دندان

ابرو کشتی و چین پیشانی موج
گرداب بلا غبغب و چشمت توفان

#رودکی

این غزل شور تمنای تو دارد ... به کنار
قصد بالیدن رویای تو دارد ... به کنار

بین گل های نمایشگر رقاص جهان
هوس چیدن مینای تو دارد ... به کنار

ز جفاکاری چشمان تو هم پیکر شعر
زخمی از خنجر زیبای تو دارد ... به کنار

در میان دل دریایی عشاق زمان
هوس ماهی دریای تو دارد ... به کنار

در وصال خم ابروی تو با خطبه ی عشق
به هوا خواهی فتوای تو دارد ... به کنار

نه پری روی و نه حوری و نه غلمان بهشت
که پریشانی سودای تو دارد ... به کنار

و همین زمزمه خوانی غزل روی لبت
قصد بوسیدن لب های تو دارد ... به کنار