اگر یک نفر
هر آنچه که
از درونش بر می آید را بنویسد
بی شک ،
از درون او
کسی رفته است ...

گاهی انسان در بیست سالگی میمیرد و در هفتاد سالگی به خاک سپرده میشود...

رفتن ،
کار ساده ایست
در حالیکه
فراموش کردن
انقلابی ست بزرگ ...

مرگ انسان زمانیست که نه شب بهانه ای برای خوابیدن دارد و نه صبح دلیلی برای بیدار شدن.....!

وَلَوْ يُؤَاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِمَا كَسَبُوا مَا تَرَكَ عَلَى ظَهْرِهَا مِن دَابَّةٍ وَلَكِن يُؤَخِّرُهُمْ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِعِبَادِهِ بَصِيرًا ﴿۴۵﴾
و اگر خدا مردم را به [سزاى] آنچه انجام داده ‏اند مؤاخذه می کرد هيچ جنبنده‏ اى را بر پشت زمين باقى نمی گذاشت. ولى تا مدتى معين مهلتشان می دهد و چون اجلشان فرا رسد خدا به [كار] بندگانش بيناست (۴۵)