"با چشم غزل گونه ی تو شعر سرودم
شعری که نفس می زد و می گفت کجایی"
شعری که شده بغض، گرفته است گلویم
کِی می شود این پنجه ی غم را بگشایی
سخت است دلش پیش دلت گیر نباشد
تو سعی کنی دل ز دل او بربایی
چندیست بر اینپنجره ها پرده کشیدم
قفلی زده ام بر دل خود تا که بیایی
آسانتر از این نیست کنم شرح شما را
تندیس همه عشقی و جوری و جفایی
Abbas
Verwijder reactie
Weet je zeker dat je deze reactie wil verwijderen?
پدرام
Verwijder reactie
Weet je zeker dat je deze reactie wil verwijderen?