به نظر من مسائلی از قبیل نوع گفتار ونوع رفتار ادمهاییکه با تو سروکار داشته اند چه مثبت وچه منفی باشند وچه در جهت خدمت وچه در چه ظلم وستم بوده اند همیشه چه بخواهی وچه نخواهی در خاطر انسان میماند وهیچ وقت فراموش نخواهندشد اما بعضی مطالب هست که یاد آوری آنها ارزشی نخواهند داشت واین مسائل را به زباله باید انداخت واین مواردرا به ذهنم نخواهم آورد وبرای همیشه آنها را از ذهنم بیرون خواهم انداخت

من در این مورد قصد قضاوت ندارم ، اما شما خود مطالب آقای کسروی را در مورد عده ای از کسانیکه ادعای دینداری دینداری دارند را با آنچه بیان داشته مقایسه کنی و ببینید مطالب چند دهه قبل با واقعیت های امروز چقور تطبیق دارد

نتیجه ای که از پیکار دانش ها با دین ها پدید آمده ، آنست که دین ها سست گردیده و ناتوان شده که دیگر نمی تواند جلو بی دینی و لگام گُسیختگی را بگیرد . نمی تواند پیروان خود را به پاکدامنی و نیکو کاری برانگیزد . نمی تواند جلوگیر آزها و هوس ها باشد . نمی تواند از دزدی و پستی باز دارد .... لیکن می تواند دستاویز گَردن کِشی و دسته بندی باشد . می تواند کالای مفت خواری و دُکان داری گردد . می تواند جلو پیشرفت زندگانی را گیرد . می تواند سنگ راۀ دانش ها باشد . پس از اینها می تواند افزار سیاست برای دولت های آزمند گردد . داستان دین ها با حال کنونیشان ، داستان بیمارِ نیمه جانیست که به کاری نتواند برخاست ، ولی از کارهای بسیاری جلو تواند گرفت .
دین و جهان
/ احمد کسروی /

زلیخامُرد از این حسرت,که یوسف گشته زندانی
چراعاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

مرو به هند وبیا باخدای خویش بساز
به هرکجا که روی آسمان همین رنگ است

چنین است رسم سرای درشت
گهی پشت به زین وگهی زین به پشت