دلگیرم از دنیآ و روزگآرش از بی کسی هآ و سکوت هآ! این منم که اینگونه خسته ام منی که همیشه خوب بودم و خندآن منی که خنده هآیم مثآلی بود به مثآل ضرب المثل! نمی توآنی بفهمی و البته عجیب هم نیست برآیم! چون “تـو”، “من” نیستی!
آدمک آخر دنیاست بخند
ادمک مرگ همین جاست بخند
دست خطی که توراعاشق کرد
بازی کاغذی ماست بخند
آدمک خرنشوی گریه کنی
آنخدایی که بزرگش حواندی
بخدا مثل توتنهاست بخند!
ایان سریالت دروغ هایت بود
اخرین لبخندت
و چه ساده بودم من!!!
که تا تیتراژ پایانی به پای تو نشستم...
دلتنگی...
یعنی بشینی با یادش...
و به خاطراتون فکر کنی.......
اون وقته که...
یه لبخند میاد رو لبت.......
ولی چند لحظه بعد...،
شروع اشک های لعنتی....
دلتنگ میشوم... وقتی که هوای حوصله ام ابریست!!! دلم یک عصر دلگیر میخواهد و یک پیاده رو بی انتها... تا تمام دردهایم را در تن سردش جا گذارم. آنقدر گلایه کنم... که آسمان بشکند سد غرورش را... و رد پایم را از دل سنگفرش های زخمی پاک کند... تا شاید دل بی قرارم اندکی آرام گیرد... شاید که لبخند درختان به وقت گریه ی ابر اجابتی باشد... و خدا آغوش بگشاید به روی تنهایی هایم....!!!
