شهر ری های عزیز.من، فاطمه نعمتی.فرزند روح الله نعمتی هستم.ولم کنین.دیگه خستم کردین هر جا میرم مثل سایه چرا دنبالم میکنین.آقا من غلط کردم شدم زن محمد.مگه من باعث شدم که تصادف کنه و شما برا من مثل سایه آدم میفرستین؟صدبارم گفتم کسی جای محمدو نمیگیره برام.چرا باز این کارارو میکنین.چرا نمیزارین یه جای دنیا آروم بمیرم واسه ی خودم.

بعضیا ﻣﺜﻞ ﭘﺎﺩﺭﯼ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻦ
ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻭﺷﻮﻥ ﻭﺍﯾﺴﺘﯽ و ﮐﻒ ﮐﻔﺸﺘﻮ ﺗﻤﯿﺰ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻮﻥ ﺭﺩ ﺷﯽ
ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻭ ﻧﮑﻨﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﻓﺮﺷﻦ

دوستان عزیزم قبل از اینکه به هم پیام بدیم لازمه تحقیق کنیم.شاید طرف مقابلتون فرد مورد نظرتون نباشه.متشکرم.

سازنده ترین کلمه گذشت است آن را تمرین کن
پرمعنی ترین کلمه ما است آن را به کار بر
عمیق ترین کلمه عشق است به آن ارج بده
بی رحم ترین کلمه تنفر است با آن بازی نکن
خودخواهانه ترین کلمه من است از آن حذر کن
ناپایدارترین کلمه خشم است آن را فرو ده
بازدارنده ترین کلمه ترس است با آن مقابله کن
سازنده ترین کلمه صبر است برای داشتنش دعا کن
روشن ترین کلمه امید است به آن امیدوار باش

ضعیف ترین کلمه حسرت است حسرت کش نباش
سمی ترین کلمه شانس است به امیدآن نباش
ضروری ترین کلمه تفاهم است آن را ایجاد کن
سالم ترین کلمه سلامتی است به آن اهمیت بده
اصلی ترین کلمه اعتماد است به آن اعتماد کن
دوستانه ترین کلمه رفاقت است از آن سو استفاده نکن
زیباترین کلمه راستی است با آن روراست باش
زشت ترین کلمه تمسخر است دوست داری با تو چنین شود؟!

موقر ترین کلمه احترام است برایش ارزش قائل شو

آرامترین کلمه آرامش است آرامش را دریاب

عاقلانه ترین کلمه احتیاط است حواست را جمع کن

دست و پا گیر ترین کلمه محدودیت است اجازه نده مانع پیشرفتت شود
سخت ترین کلمه غیر ممکن است غیر ممکن وجود ندارد
مخرب ترین کلمه شتابزدگی است مواظب پل های پشت سرت باش
تاریک ترین کلمه نادانی است آن را با نور علم روشن کن
کشنده ترین کلمه اضطراب است آن را نادیده بگیر
صبور ترین کلمه انتظار است منتظرش بمان

با ارزش ترین کلمه بخشش است برای بخشش هیچوقت دیر نیست

قشنگ ترین کلمه خوشرویی است راز زیبایی در آن نهفته است
رسا ترین کلمه وفاداری است بدان که جمع همیشه بهتر از یک فرد بودن است

همچنان می گذرد این روزها …
همچنان لحظه های سرد تنهایی میگذرد
اما هنوز باور ندارم که تنهایم.
همچنان عمر میگذرد
ولی هنوز باور ندارم که
در این دو روز دنیا
دو روز آن پراز غم است
همچنان زندگی ساز خودش را میزند ولی
سرنوشت با آن ساز نمی رقصد.
همچنان در حسرت بهار نشسته ام ،
اما نمیدانم که خزانی زیباتر از بهار را پشت سر گذاشته ام .
این دل لحظه به لحظه بهانه هایش را بیشتر میکند
اما نمیداند حتی این بهانه ها نیز دیگر به یاری او نمی آید.
همچنان هوای چشمهایم گریان است ،
روزها بارانیست و شبها طوفانیست.
همچنان این لحظه های نفسگیر زندگی را میگذرانم اما هنوز باور ندارم که
دیگر هیچ امیدی در قلبم نیست.
امید من دیروز بود که گذشت ،
امید من فرداست که از فردا نیز نا امیدم.
دیروز هر چه بود گذشت ،
اما هر چه پیش خواهد آمد
دیگر نخواهد گذشت و در دلم باقی خواهد
ماند.
همچنان از نگاه گل پژمرده در گلدان خشک میفهمم که پرپرم.همچنان از آواز بی صدای پرنده در قفس میفهمم که من نیز در قفسی به بزرگی دنیا اسیرم!همچنان از سکوت سرد شبانه میفهمم که آسمان بی مهتاب است و امشب نیز شب دلگیریست !کسی نیست که به داد این دل برسد ،هر کسی به داد دل خودش میرسد،به داد و فریاد این دل تنها نمیرسد.همچنان باید درون خودم فریاد بزنم ، درون خودم اشک بریزم و ناله کنم .ای خدا تو شاهد روزگار من باش ، و بیا این درد بی درمان مرا درمان کن.دلم میخواهد شاد باشم ، اما شادی جای دیگری اسیر است.دلم میخواهد امیدوار باشم ، اما امید من خواب است .همچنان لحظه های سرد زندگی میگذرداما هنوز باور ندارم که وجودم از سردی لحظه ها یخ زده است...