ميروم خسته و افسرده و زار سوي منزلگه ويرانه خويش بخدا ميبرم از شهر شما دل شوريده و ديوانه خويش مي برم، تا كه در آن نقطه دور شستشويش دهم از رنگ گناه شستشويش دهم از لكه عشق زينهمه خواهش بيجا و تباه مي برم تا ز تو دورش سازم ز تو، اي جلوه اميد محال ميبرم زنده به گورش سازم تا از اين پس نكند ياد وصال ناله مي لرزد، مي رقصد اشك آه، بگذار كه بگريزم من از تو، اي چشمه جوشان گناه شايد آن به كه بپرهيزم من بخدا غنچه شادي بودم دست عشق آمد و از شاخم چيد شعله آه شدم، صد افسوس كه لبم باز بر آن لب نرسيد عاقبت بند سفر پايم بست مي روم، خنده به لب، خونين دل مي روم، از دل من دست بدار اي اميد عبث بي حاصل

شهادت جمعی از پرسنل تیپ ترابری و گردان ۷۰۷ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به خانواده های داغدار و پرسنل همیشه قهرمان نهاجا تسلیت عرض میکنیم،روحشان شاد و یادشان گرامی

آدما مثل موزیکن، بعضیاشون حقیقتُ میگن، بقیه فقط صدا میدن.

آموختم که هیچ دارویی ،

نمیتواند همچون \" اُمید \"

آدمی را ایستاده نگه دارد !

آموختم که در همه حال

و همه وقت باید عشق ورزید

حتی در زمان خستگی ، بیماری و یاس

آموختم که جنگیدن همیشگی برای نداشته ها

چشم ها را به روی داشته هایمان می بندد

گاهی باید با خیالی آسوده زندگی کرد

رها از هر نبردی و شکستی

آموختم که هیچ دارویی ،

نمیتواند همچون \"اُمــــــید\"

آدمی را زنده نگه داشته باشد !

زندگی بیاورد ، عشق ببخشد

وقتی می‌مانی و می‌بخشی، فکر می‌کنند رفتن را بلد نیستی

باید به آدم‌ها از دست دادن را متذکر شد

آدم‌ها همیشه نمی‌مانند

یک‌جا در را باز می‌کنند و برای همیشه می‌روند