آموخته ام که سکوت تنها درسی است که ما خیلی دیر یاد می گیریم

اموخته ام که این ترس از مشکلات است که انسان را می کشد نه خود مشکلات

آموخته ام که یکباره نمیتوان همه چیز را تغییر داد

آموخته ام که آرامش نعمت بزرگی است کهقدر آن راباید بدانیم

آموخته ام که در همه ی لحظات در هر شرایطی به خدا ایمان داشته باشیم

آموخته ام که گاهی کوچکتر ها بیشتر از بزرگترها می دانند

آموخته ام که خدا همیشه همراه من است

آموخته ام که اگر چیزی را نمیدانم با شهامت بگویم نمی دانم

آموخته ام که اگر به آنچه خواستم نرسیدم یعنی خدا بهتر از آن را برایم فراهم آورده است

آموخته ام وقتی نا امید میشوم خداوند باتمام عظمتش ناراحت می شود وعاشقانه انتظار میکشد که به رحمتش
بار دیگر امیدوار شوم

آفریدگار تنها کسی است
که وقتی همه رفتند می ماند،

وقتی همه پشت کردند
آغوش می گشاید،

وقتی همه تنهایت گذاشتند
محرمت می شود و در کنارت می ماند ...

دختر باش!
دخترونه ناز کن!
دخترونه فکر کن!
دخترونه احساس کن!
دخترونه استدلال کن!
دخترونه زندگی کن!
اما بدون غم رو به اشتباه توی فرهنگ دخترونه ی تو جا دادن!
عاشق شو، که زندگی کنی!
یک عمر، زندگی کنی!
اما حواست باشه،
با حسای الکی که این روزا به عشق تعبیر می شه،
به زندگیت کوچکترین خدشه ای وارد نکنی!
دختر باش، و افتخار کن که دختری

"قایقی خواهم ساخت... "
تو چه گفتی سهراب؟
با کدوم عمر دراز؟
نوح اگر کشتی ساخت، عمر خود را گذراند
با تبر روز و شبش، بر درختان افتاد
سالیان طول کشید، عاقبت اما ساخت
پس بگو ای سهراب ... شعر نو خواهم ساخت
بیخیال قایق ....
یا که میگفتی ....
"تا شقایق هست زندگی باید کرد... """
این سخن یعنی چه؟
با شقایق باشی.... زندگی خواهی کرد؟
سهراب این شعرو سخن یک خیال پوچ است
پس اگر میگفتی ...
تا شقایق هست، حسرتی باید خورد
جمله زیباتر میشد
تو ببخشم سهراب ...
که اگر در شعرت، نکته ای آوردم، انتقادی کردم
بخدا دلگیرم، از تمام دنیا، از خیال و رویا
بخدا دلگیرم، بخدا من سیرم، من جوانی پیرم
زندگی رویا نیست...
زندگی پردرد است...
زندگی نامرد است، زندگی نامرد است!