سلام من خوبم شما خوبین

خواب دیدم...آب ها...زندانی اند
بادها...سرگرم سرگردانی اند

لاله...از...روی شقایق...خسته است
لحظه...از...دست دقایق...خسته است

کومه های عشق...پوشالی شده
عشق ورزی...عین بقالی شده

مهر می ورزی...تعجب می کنند
گرم میآیی ...تعصب می کنند

لاف میبافی...همه...کف می زنند
هجو میگویی...مضاعف می زنند

صبح آمد...خواب...از چشمم پرید
تیغ بیداری...خیالم را...درید

با خودم گفتم...کمی...اندیشه کن
بار دیگر...عاشقی را...پیشه کن

عاشقی...یعنی تبسم های سبز
رویش زیبای گندم های سبز

رقص نیلوفر...به روی دست آب
بوسه ای داغ...از لبان آفتاب

عاشقی ...یعنی...بیا...همت کنیم
تلخ یا شیرین...بیا...قسمت کنیم

غم دیدم از آنکس که همه باور من بود
زد زخم زبان آن که فقط یاور من بود


نفرین به من و سادگی ام ای دل غافل
اسمش همه جا زینت این دفتر من بود


سخت است به مهر دگری خو کند این دل
او اول من هستی من آخر من بود


نه حوصله ای نیست به پرواز دوباره
گویی که به پرواز فقط او پر من بود


بعد از تو نفس تنگ تر از تنگ همیشه
در روز و شبم گریه به چشم تر من بود


از دست تو ای عشق هزاران گله دارم
دشمن شده آن دوست که تاج سر من بود


حق دارد اگر داد زند سنگ صبورم
زد زخم زبان آنکه خود دیگر من بود

نمیدانم چرا شبها ، دلم ناگاه میگیرد
گلویم را غمی جانسوز و بغض آه میگیرد

شبم تاریک و دردم لاعلاج و سینه ام پر خون
همیشه وقت تنهایی ، دلم چون ماه میگیرد

خداوندا برایم راهی از بیراهه پیدا کن
که هرجا رهسپارم ، غم برویم راه میگیرد

نمیدانم چگونه این همه غم ، در دلم جا شد
اگر با چاه گویم درد ، قلب چاه میگیرد

شکایت میکنم هر لحظه از غم بسکه بی تابم
گمان دارم دل غم هم ز من گه گاه میگیرد

مکن در پیش درویشان حکایت از دل تنگم
که از این درد بی درمان ، دل هر شاه میگیرد

رها را با دلی پر غم ، رها کن تا رها باشی
مخوان اشعار تلخم را ؛ دلت ناخواه میگیرد

اگر عاشق شدی در اوج دلسردی، هنر کردی
غریبی را مدد کردی به همدردی، هنر کردی

میان جمع بی دردان، اگر با لهجه عرفان
چشاندی درد را بر جان بی دردی، هنر کردی

اگر شفاف و صاف و ساده ماندی مثل آیینه
میان این همه طوفان نامردی، هنر کردی

به زیر بارش باران قحطی در کویرستان
اگر یک شاخه پر بار پروردی، هنر کردی

اگر در ناامیدی ها فقط ای گل به امیدی
دوباره زنده ماندی زندگی کردی، هنر کردی...