من را دعوت کن به همان کافه دنج
بوی خوب عطرت
میز چوبی و نگاه مستت
دست من فنجانی
و غزل در دستت
وهوا,, ظاهرا پاییزی ست
وکمی ابری و سرد
عابران چتر به دست
پشت هم در گذرند
شنبه بارانی
گوش من تیز شد از خنده تو
و چه حال خوبی
روبه رویم گل گلدان محبت
و دو چشمت
که عجب غوغایی ست
من سوالی دارم؟
میشود چشم تورا دید و نمرد؟؟
میشود ایه قرانی بارانی را
لای این شعر سرود؟؟
میشود پلک نزد
قهوه تر از چشمت توی فنجان کدام کافه چیست؟؟
کافه چی فنجانم پیش چشم تو ربود
و در أن زل زد و گفت
وای برتو که چنین قهوه تلخی داری

میخواست عاشقم کند
اما شاعرم کرد
میخواست اما نتوانست
عاشق نشدم
اما شاعر شدم و از
او سرودم
حیف که هیچ وقت نفهمید
شعر از عشق است
و شاعر همیشه عاشق است

زندگی زیباتر میشود
به شرطی که یادمان نرود
به اندازه ی تمام برکات روی زمین
برای یکدیگر آرزوهای خوب داشته باشیم…

شادی داشتنت
شادی بغل کردن سازی ست
که درست نمی شناسمش
درست می نوازمش
نت به نت
نفس در نفس
تو از همه جا شروع می شوی
و من هربار بداهه می نوازمت
از هر جای تنت
سبز آبی کبود من
لم بده ، رها کن خودت را
آب شو در آغوشم
مثل عطر یاس فراگیرم شو
بگذار یادت بگیرم

تبسم را نه میتوانیم بخریم نه میتوانیم قرض کنیم
\"فقط میتوانیم هدیه دهیم\"
میسپارمت به لبخندها…
\"لبخند بزن دوست خوب من\"