.باشی و نباشی، تو بدان عاشقت هستم
ای باعث بودن تو بدان عاشقت هستم

گوش شنوای منی و سنگ صبورم
ای محرم رازم تو بدان عاشقت هستم

بی تو تن من سرد و دلم بی ضربان است
ای قلب تپنده، تو بدان عاشقت هستم

از نور وجودت شده این خانه منور
ای نور مجسم، تو بدان عاشقت هستم

از عشق تو سرمستم و خندانم و خوشحال
ای حال خوش من، تو بدان عاشقت هستم

تو در من و من در تو و ما با هم و بی غم
ای عشق درونی، تو بدان عاشقت هستم

تو خاص ترین عشق سماوات و زمینی
ای خاص ترینم، تو بدان عاشقت هستم

دلش خوش است که این شهر ، شهر قرآنیست!
و دینِ مردم این منطقه، مُسلمانیست!

توریست خیز ترین جای زمين، خاك ایران است!
که میزبان پناهندگان افغانیست...!

نمازخانه فراوان، نماز خوان اندک ،،
تعجب من از این داغهای پیشانی است...!!!

سرایدارِ اداره ، لیسانس تاریخ است ،
رئیس، دیپلمه از رشته های غیر انسانیست...!!

برای اینکه به یک پُست خوبتر برسی ،
ملاک ، حفظ دو تا سوره با رَوانخوانیست !

و طرحهای زمین خورده علتش این است ،
که کارِ اکثر مسئول ها سُخنرانیست!

دوباره حاج فُلانی به مَکّه خواهد رَفت...
علاجِ پول اضافیش ، مَکّه درمانیست...!!!

همیشه مثل گداها لباس می پوشَد ،
برای اینکه بگوید که وضع بُحرانیست...!

اگرچه خانه اش از بافتهای فرسودَست ،،
ولی برای حُسینیه ساختن، بانیست...!

برای سنگ به شیطان زدن به مکه نرو !
بزن به آینه با سنگ، سنگ مَجّانيست...!!

(سيمين بهبهانى)

انسانهای صادق به صداقت حرف هیچکس شک نمی کنند و حرفِ همه را باور دارند، انسانهای دروغگو تقریبا حرف هیچکس را باور ندارند و معتقدند که همه دروغ می گویند.

انسانهای امیدوار همواره در حال امیدوار کردن دیگرانند، انسانهای نا امید همیشه آیه یاس می خوانند.

انسانهای حسود همیشه فکر می کنند که همه به آنها حسادت می کنند.
انسانهای حیله گر معتقدند که همه مشغول توطئه هستند،
انسانهای شریف همه را شرافتمند می دانند.
انسانهای بزرگوار بیشترین کلامشان، تشکر از دیگران است

ذات خودت هرجور باشه با همون چشم بقیه رو میبینی. ذاتت رو درست کن

عشق زيباست كه بر تيغه ي خنجر بروي
جان دهي در قدمِ یار و بي سر بروي

سفر آغاز نكن گر كه نداري دلِ شير
عشق معنا شود آندم كه به آخر بروي

اینکه در نیمه ی ره دبّه کنی مسخره است
وه چه زیباست که تا نقطه ی آخر بروی

زندگانی که درو عشق نروید چه عبث
مثل راهي است كه هر بار مكرر بروي

️️️️

بودنت   را   می ستایم   باور   محبوب من!
عامل طغیان گر   کابوس   نامطلوب   من!


نازنین   می دارَمَت   رویای   دلشوره  زدا!
بودنت را می ستایم می دهم دست خدا!


بی بهانه از  برایت تا  به   فردا   می روم
در  زمستان  بهر آغوش  بهارت  می دوم


با نبودت بودن من  چون  نبودن  می شود
با  نبودت  این نبودن اصل بودن می شود!


می ستایم باطنت را معبــــد  آمــــال   من
آشنای سردی   دستان بد احوال   مــــــن


چای گرمی از نفس با عطر تو دم می کنم!
از غم بی انتهای   خود تورا   کم می کنم!!


بودنت را می ستایم واژه ی   مفهوم   من!
آرزوی   مبهم  فردای   نامعــــــلــــوم   من