سلام سپیده ام، چه زیبا به بار نشستی و این طلوع چه به یاد ماندنیست و بهاران یعنی تو را دیدن و شنیدن صدای تو سر آغاز فصلی دوباره است. خوبترینم رنگین ترین سفره ها برای تو و زیباترین کلمه ها نثارت. اگر بودی و باور غریب مرا در غربت وحشی چشمانم می دیدی، حتما مرا در باور خود جا می دادی. و این خجسته میلاد بهانه ای است تا تولد تو بهاری دیگر،رستن آغاز کند و در ابهام ناباوری مرا غرق سازد نیستی و من مثل همیشه فانوس انتظارم را بر ایوان دل می آویزم. شاید تا خاطری دیگر ، خاطره ی با تو بودن گریه آغاز کند و ایوانمان،به خورشید بشیند. دل نوشته دوم امروز من
نظر
اشتراک
