Comment
Share
توی زندگیم یه جمله هست که دیدم
که اوستاشم و درسش میدم
که تا وقتی که خیلی رنج نبینم به من بچه بی مایه گنج نمیدن.
Comment
Share
در کودکي
پاکن هايي ز پاکي داشتيم
يک تراش سرخ لاکي داشتيم
کيفمان چفتي به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هايش درد داشت
گرمي دستانمان از آه بود
برگ دفتر هايمان از کاه بود
تا درون نيمکت جا مي شديم
ما پر از تصميم کبري ميشيديم
با وجود سوز وسرماي شديد
ريز علي پيراهنش را ميدريد
کاش ميشد باز کوچک ميشديم
Comment
Share
Load more posts
Crop your avatar
Gholamreza
Delete Comment
Are you sure that you want to delete this comment ?