گفتم آرام بیا،چون دل من ویران است،

اندکی صبر،نگاهم به شما حیران است

اعتمادم ز همه سلب شده، می فهمی

ز سر عشق قدیمی،دل من نالان است

زخمی از تیشه ی احساس،مرا کرد تهی

من من ریخت واین اشک،مرا تاوان است

ترس دارم که دگر بار شوم احساسی

تو بیایی وببینم که هوس، مهمان است

می شود حال مرا درک کنی حس جدید

تا بفهمم ز چه رو عشق ز من پنهان است

گفته ام، باز ولی من به همه می گویم

هرچه آمد به سرم از دل بی وجدان است

‍ چه شب بدی ست امشب ، که ستاره سو ندارد
گل کاغذی‌ ست شب بو ، که بهار و بو ندارد

چه شده‌ ست ماه ما را که خلاف آن شب ، امشب
ز جمال و جلوه افتاده و رنگ و بو ندارد ؟

به هوای مهربانی ، به تو کرده روی و هرگز
به عتاب و مهربانی ، دلم از تو خو ندارد

ز کرشمه ی زلالت ، ره منزلی نشان ده
به کسی که بی تو راهی ، سوی هیچ سو ندارد

دل من ، اگر تو جامش ندهی ز مهر ، چاره
به جز آن که سنگ کوبد به سرِ سبو ، ندارد

به کسی که با تو هر شب ، همه شوقِ گفتگو بود
چه رسیده است کامشب سرِ گفت و گو ندارد ؟

چه نوازد و چه سازد ، به جز از نوای گریه
نِی خسته ‌ای که جز بغض تو در گلو ندارد ؟

ره زندگی نشان ده ، به کسی که مرده در من
که حیات بی ‌تو ، راهی به حریم او ندارد

ز تمام بودنی‌ها ، تو همین از آن من باش
که به غیر با تو بودن ، دلم آرزو ندارد ..

گاه عشق تو ز تشویش کشد بندمرا
گاه یک عقل بداندیش دهد پند مرا

اتصالی که میان من و دستان تو هست
میدهد بر تو و دنیای تو پیوند مرا

مرگ راحتتر از ان است که تو فکر کنی
گاه یک چهره فقط ..کشته به لبخند مرا

نقشه دارم که کجا کی نظری برتو کنم
ناگزیرم کند ان چشم به ترفند مرا

مثل یک خواب که شیرین و پر از ابهام است
سایه ای از تو و این خاطره افکند مرا

آنچنان حل شده ام در تو وآمیخته ام،
بعد ازین مردم شهرم نشناسند مرا

با عشوه بیا در بغلــم ای گـلِ نازم
تا نطفه ببندد غـزلم ای گــلِ نـازم

تا کی بدوم در پی تو خانه به خانه
تا کی بکنی بی محـلم ای گلِ نازم

از عشق تو بی تابم و با این دل شیدا
آواره یِ کـوه و کُـتلم ای گـلِ نازم

دائم دلم از لرزه و پس لرزه بلـرزد
بـــر رویِ مدار گسلم ای گلِ نازم

خورشیدی و چرخان شده ام دورِ مدارت
عشقت ببرد تا زحـلم ای گـلِ نازم

از روز ازل فلسفـه ی چشم سیاهت
شد باعثِ بحث و جـدلم ای گلِِ نازم

از دوری تو کاسه ی صبرم شده لبریز
جـانم به لب آمـد عسلم ای گل نازم

گاه عشق تو ز تشویش کشد بندمرا
گاه یک عقل بداندیش دهد پند مرا

اتصالی که میان من و دستان تو هست
میدهد بر تو و دنیای تو پیوند مرا

مرگ راحتتر از ان است که تو فکر کنی
گاه یک چهره فقط ..کشته به لبخند مرا

نقشه دارم که کجا کی نظری برتو کنم
ناگزیرم کند ان چشم به ترفند مرا

مثل یک خواب که شیرین و پر از ابهام است
سایه ای از تو و این خاطره افکند مرا

آنچنان حل شده ام در تو وآمیخته ام،
بعد ازین مردم شهرم نشناسند مرا