تو حق نداری
عاشقِ کسی بمانی که سالهاست رفته
تو مالِ کسی نیستی که نیست
تو حق نداری اسمِ دردهای مزمنت را عشق بگذاری
می‌توانی مدیونِ زخم‌هایت باشی اما
محتاجِ آنکه زخمیَت کرده نه!
دست بردار از این افسانه‌های بی‌ سر و ته که به نامِ عشق
فرصتِ عشق را از تو می‌گیرد .
آنکه تو را زخمیِ خود می‌خواهد
آدمِ تو نیست
آدم نیست و تو سال هاست حوای بی آدمی ...
حواست نیست .

هیچی انتظاری از کسی ندارم
و این نشانه قدرت من نیست،
مسئله
خستگی از اعتماد های شکسته است.

غربت امان عقربه ها را بريده است

هر ثانيه به ساعـت ناكوك خيره ام

مثل لباس پهن شده روي بند رخت

با باد در نــــبرد و گلاويز گــــيره ام

 

قصـه از جایی تلخ شد که در گوش یکدیگر با عصبانیت خواندیم:
بچه را ول کردی به امان خـــدا
ماشین را ول کردی به امان خـــدا
خانه را ول کردی به امان خـدا
واینطور شد که "امان خـــدا" شد؛ مظهر ناامنی!
ای کاش میدانستیم امن ترین جای عالم، امان خداست....

سفیر انگلیس در دهلی از مسیری در حال گذر بود که یک جوان هندی،لگدی به گاوی میزند
"گاوی که در هندوستان مقدس است"!
فرماندار انگلیسی پیاده شده و به سوی گاو میدود و گاو را میبوسد و تعظیم می کند!
بقیه مردم حاضر که می بینند یک غریبه اینقدر گاو را محترم می شمارد در جلوی گاو سجده میکنند و آن جوان را به شدت مجازات می کنند.همراه فرماندار با تعجب می پرسد؛
چرا این کار را کردید؟!
فرماندار می گوید؛
لگد این جوان آگاه می رفت که فرهنگ هندوستان را هزار سال جلو بیندازد،ولی من نگذاشتم!