گوزلـرون آخ نه گوزلديـر ، نه گوزل ، آي پاراسي

اوزی بیر دونیا بویاغ دیرگوزوون آغ ـ قـاراسي

بو نه گوزياشدي كي طوفانلي ائديب گوزلرووي

جـانيمـا دوشسـون اگر گوزلـروون وار قاداسي

دامجـي دامجـي ييقيليـر خيردا گوزه ، من نه دئيم

دنـيـزه بـنزيـيــر آمـا ايـكـي كيپـريـك آراسي

ائلـه اولـدوز كيمـي گوزيـاشي يئره توكمه گوزل

ائلـه اولـدوزلارا ديـمـز گونشـيـن گوشواراسي

آغلامـا ، بيـر بئلـه گوزيـاش ائله مه ، آرخایین اول

قويمارام سئل لره دوشسون گئنه ده ائل ساراسي



گوزلرین قاره سینه بیر نیچه قربان دیمیشم

قاشلارین طاقینه قربان یرینـه جان دیمیشم

راز پنهانیمی خلق ایچره منیـم فاش ایله دیـن

بی وفا، من کی سنه سریمی پنهان دیمیشم

خوبلــر جمله گدادیــر سـر کوینــده سنیـن

سنه بو خوبلــر ایچــره مـه تابان دیمیشــم

قاشینا تیغ دیدیـم قانیمی تو کمک نه ایچـون؟

توت کی، ظالیم، نولا بوباره ده بهتان دیمیشم

اینجییوب چیخسا سینه مدن یری وار پیکانین

کی، نیچون باغریما گلدیکجه باسوب، جان، دیمیشم

استاد محمد حسین شهریار
حسینه یئرلر آغلار گؤیله ر آغلار بتول و مصطفی پیغمبر آغلار حسینون نوحه سین دلریش یازاندا
موسلمان سهلدیر که کافر آغلار
کور اولموش گؤزله رین قان دوتدو شومرون
کی گؤرسون اؤز الینده خنجر آغلار
حسینون کؤینه گی زهرا الینده
چکر قئیحا قیامت ، محشر آغلار
آتاندا حرمله ، اوخ کربلاده
گؤرئیدین دوشمن آغلار ، لشگر آغلار
قوجاغیندا ، گؤرئیدین ام لیلا
آلیب نعش علی اکبر آغلار
رباب ، نیسگیل دؤشونده سود گؤره نده
علی اصغری یاد ائیله ر آغلار
باشیندا کاکل اکبر هواسی
یئل آغلار ، سنبل آغلار ، عنبر آغلار
یازاندا آل طاها نوحه سین من
قلم گؤردوم سیزیلدار ، دفتر آغلار
علی ، شق القمر ، محراب تیلیت قان
قولاق وئر ، مسجید اوخشار منبر آغلار
علیده ن شهریار ، سن بیر اشاره
قوجاقلار قبری ، مالک اشتر آغلار

از دیده خون دل همه بر روی ما رود
بر روی ما ز دیده چه گویم چه‌ها رود

ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم
بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک
گر ماه مهرپرور من در قبا رود

بر خاک راه یار نهادیم روی خویش
بر روی ما رواست اگر آشنا رود

سیل است آب دیده و هر کس که بگذرد
گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب دیده شب و روز ماجراست
زان رهگذر که بر سر کویش چرا رود

حافظ به کوی میکده دایم به صدق دل
چون صوفیان صومعه دار از صفا رود

به نسیمی همه راه به هم می‌ریزد

کی دل سنگ تو را آه به هم می‌ریزد

سنگ در برکه می‌اندازم و می‌‌پندارم

با همین سنگ زدن، ماه به هم می‌ریزد

عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است

گاه می‌ماند و ناگاه به هم می‌ریزد

آنچه را عقل به یک عمر به دست آورده است

عشق یک لحظه کوتاه به هم می‌ریزد

آه، یک روز همین آه تو را می‌گیرد

گاه یک کوه به یک کاه به هم می‌ریزد