دلتنگي مثل آتش زير خاكستر است...گاهي فكر ميكني تمام شده،اما يك دفعه همه هستي ات را آتش ميزند..

ميدوني بن بست زندگي كجاست...؟!
اونجا كه نه حق خواستن داري،نه توانايي فراموش كردن....

ﻭﺍﯼ ﭼﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺁﯾﯽ
ﻭ ﻣﻦ ﻻﺑﻼﯼ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺗﺸﻨﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮ ﻣﯽﮔﺮﺩﻡ
ﻣﯽﺩﺍﻧﯽ؟
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺸﻨﻪﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻫﻤﻪ ﺁﺏ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ .
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﯾﮑﯿﺶ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟
ﭼﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪﻩﺍﯼ ﮐﻪ ﻧﺸﻨﺎﺳﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﭼﻬﺮﻩﯼ ﺁﺩﻡﻫﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ
ﻏﺮﯾﺐ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ؟
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺁﺩﻡ
ﺗﻮ
ﻓﻘﻂ ﺗﻮ
ﻧﻤﯽﺧﻨﺪﯼ
ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ؟
ﭼﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﯽﺷﻮﻡ؟
ﮐﯽ ﻣﯽﺁﯾﯽ؟
...
ﻣﯽﺩﺍﻧﯽ ﭼﯽ؟
ﺍﺻﻼً ﻧﯿﺎ
ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪﻩﺍﯼ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺖ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺵ

متاسفم که ، آنچه هستم را

مدیون انسانهای خوب زندگیم نیستم

بلکه بدهکار انسان نماهائی هستم که

چگونه نبودن را به من آموختنـــــ

مرا باحقیقت بیازار اما هرگز با دروغ آرامم نکن