یلدای من یلدا نبود

شبی بود که باز در فراغ تو اشک ریختم وتو نبودی که نوازشم کنی و با آرامش عمیق چشمانت آرامم کنی شبی بود که آهسته آهسته بی صدا آب میشدم وتمام وجودم تو را طلب می کردو تو نبودی که با آغوش گرمت وجود تشنه ام را سیراب کنی......

شبی بود که مهتاب بود و من هرچه به ماه نگاه می کردم تا ذره ای از وجودت را به تماشا بنشینم دیدم که ماه ذره ای از زیباییت را هم ندارد .......

شبی بود که باران می بارید و من می خواستم چترم را تو بگیری وبا هم شانه به شانه برویم زیر غرش آسمان تو تکیه گاهم باشی و تو نبودی ...

نبودی ......

آری نبودی که من خودم را در آغوش گرمت حس کنم وا لفبای عشقت را با گوش جانم احساس کنم....

و لالاییت را بشنوم......

اما یلدایی که کنارم بودی کوتاه ترین شب سالم بود.....

Respect!