شکسته شدم

در تکرار هایم و عادت نکردن هایم

و حالا معجزه ای هر روزه می خواهم

برای تمام لحظه هایم

شاید

یک عشق ِ بی عادت ِ دیوانه وار ِ فارغ از شعر هایِ همیشه خسته ام!

با تک تک سلول های تنم دلم تنهایی می خواهد!
دلم می خواهد تمام آدم هایی که می شناسمشان یکهو برای همیشه نباشند!
دلم می خواهد خوبی های همه شان جمع شود در یک آدم جدید و بعد از یک تنهایی طولانی سر از زندگی ام در آورد!
دلم می خواهد سال ها نباشم
بروم یک جایی و سال ها بعد برگردم!
خستگی و بی حوصلگی امانم نمی دهد!
دلم می خواهد بی آنکه به عقب برگردم از نو شروع کنم!
دلم می خواهد دوباره دلم از بعضی چیزها بریزد...
نمی دانم این روزها چرا دلم نمی ریزد!!

درست است که کلمه به سکوت
و کارد به استخوانم رسیده است
اما هرگز
-هیچ دقیقه ی دوری-
به دریا دشنام نداده ام!
من
فقط می بخشم
اما فراموش نمی کنم...