پيامبر صلی الله عليه وسلم فرمود: در زمانهای پيش از شما مردی بود که 99 نفر را کشته بود. از مردم پرسيد که داناترين شان کيست؟ وی را به راهبی رهنمائی کردند، نزد راهب آمده اعتراف نمود که او 99 نفر را کشته، آيا توبهء برای او وجود دارد؟ راهب گفت: نه! آن شخص راهب را هم کشت و صد نفر را تکميل کرد. آنگاه از عالمترين مردم پرسيد او را به عالمی راهنمائی کردند. نزد عالم آمده، اعتراف کرد که 100 نفر را کشته است، آيا راهی برای توبه اش وجود دارد؟
عالم گفت بلی. چه کسی می تواند که بين او و بين توبه مانع شود؟ برو به سرزمين فلان و فلان در آنجا مردمی هستند که خدا را می پرستند، تو هم با آن مردم عبادت کن و به سرزمين خويش ميا، زيرا اين سرزمين جای بدی است، آن مرد رفت و در نيمهء راه مرگش فرا رسيد. فرشتگان رحمت و عذاب بر سرش اختلاف کردند. ملائکهء رحمت گفتند: اين شخص توبه نموده و از دل بسوی خدا روی آورده است. و ملائکهء عذاب گفتند که هرگز او کار خوبی انجام نداده. فرشته ای بصورت آدمی از راه در رسيد، و او را حکم در ميان خويش قرار دادند، وی گفت: هر دو زمين را اندازه بگيريد به هر کدام که نزديکتر بود از آنش بحساب آوريد، آنها هم هر دو زمين را اندازه گرفتند ديدند به سرزمين مطلوبش که قصد آن را داشته نزديکترين است و ملائکهء رحمت روحش را قبض کردند.در اين حديث اشاره بر اين رفته که برای انسان ضروری است تا از گناهی که کرده توبه نمايد هرچند که کبيره باشد، و از رحمت الهی مأيوس نباشد. زيرا خداوند پذيرندهء توبه و مهربان است، و هرچند گناهان زياد و بزرگ باشد در مقابل پذيرش توبه از سوی باريتعالی کوچک شمرده می شود فرمودهء خداوندی است آیه 53 سوره زمر(امیدوارکننده ترین آیه)

حضرت محمد مصطفي‹ص› : هر مسلماني كه صبح يك مــرتبه دعــأی سیدالإستغفار را با يــقـيـن كامل و از صدق دل بخواند و قبل از شب مرگ او فرا رسـد او وارد بهـشت ميگردد ، همين طور اگر مسلماني شب اين دعأ را با يقين كامل بخـــواند و قبل از فـــرا رسيـــدن صبح وفات كند او داخل بهشت مي شود .

سیدالإستغفار:

اَللّهمَّ اَنتَ رَبّّّّي لاَ اِلّهَ اِلا اَنتَ خَلَقتنِي واَنَا عَبدُكَ وَاَنَا عَلي عَهدِكَ وَ وَعدِكَ مَا استََطعَتُ ، اَعُوُذ

بِكَ مِن شَر مَا صَنَعتُ وَ اَبوءُ لَكَ بِِنِعمَتِكَ عَليََّ وَ اَبُوءُ بِذَنِبيِ فَاغفِرلِي فَاِنَّهُ لايَغفِرُ الُذُنوب اِلا اَنت


ترجمه : اي الله ! پروردگار من تو هستي ، نيست معبودي بجز تو ، مرا آفريدي و من بنده تـو هستــم و تا مــي تــوانم بر عـهــد و پيمان تو هستم به تو پناه مي آورم از بدي اعمالم ، اعـتــراف مي كنم به نــعـمــت هاي كه بر مـــن عـنايــت فرموده اي و به گناهـم اعــتــراف مي كـنم ، پس مـرا بـيامــرز چون جــز تــو كــسـي گــنــاهــان را نمي آمرزد .