گاهی با تنهاییمان یار می شویم و این لطفی است از سوی مولایمان که به یاد تنهایی خود می افتیم . پس چه خوب است که در این هنگام او را یاد کنیم که غریب تر از او در روی زمین نیست .

تجربه ام می گوید : شش دانگ حواست را جمع کن که درست زندگی کنی !

انسان بزرگ نیست جز به وسیله فکرش ، شریف نیست جز به واسطه رفتارش و قابل احترام نیست جز به سبب اعمال نیکش و . . .

و تو می مانی در برزخ این دو عقل : یکی کاذب و دیگری حقیقی

تا به حال نشاط با او همراهی کردن را چشیده اید ؟
برای یک یک کارهایی که در همراهی اش انجام داده اید جایزه دریافت کرده اید ؟
زندگی با او نفسی معطلی و اسراف وقت ندارد .
زندگی با او لحظه ای پشیمانی و حسرت ندارد .
فقط اگر اطرافیان تو را دیوانه خطاب کردند غمگین مشو !
که این دیوانگی عالمی دارد .
این نوعی عقل است که با عقل مردم این زمانه جور در نمی آید .