الوووو

گاهی نه آشنا درد را می فهمد...
نه حتی صمیمی ترین دوست....
نه حتی اونی که همه وجودته....
گاهی باید تنهایی،درد را فهمید...
تنهایی خلوت کرد...
تنهایی آرام شد....
و تنها خدا میداند....
چه میگذرد در دلت....?

سلام

کوچ تا چند؟
مگر می‌شود از خویش گریخت؟
بال، تنها غم غربت به پرستوها داد
اینکه مردم نشناسند تو را غربت نیست
غربت آن است که
یاران ببرندت از یاد...

ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺖ ﺷﻮﻡ ﯾﺎ ﺷﺎﻋﺮ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺖ؟
ﺍﯼ ﻓﺪﺍﯼ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﯾﺪﻧﺖ!

ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﮐﻨﺪﻭﯼ ﺻﺪﻫﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ،
ﻣﻦ ﻭﻟﯽ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﻡ ، ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﯼ ﻧﻮﺷﯿﺪﻧﺖ!

ﺩﺭ ﺩﻭ ﭼﺎﻝ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺕ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ،
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﯾﺸﻢ ﻟﺤﻈﻪ ﯼ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺖ!

ﮔﺮﭼﻪ ﺯﯾﺒﺎ ﺗﺮ ﺯ ﻣﺎﻫﯽ ، ﺁﻣﺪﯼ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ،
ﺗﺎ ﻧﯿﻔﺘﺪ ﭼﺸﻢ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺗﺎﺑﯿﺪﻧﺖ.

ﮔﻞ ﺷﺪﯼ ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﯾﺒﺎ ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﺕ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ،
ﺗﺮﺳﻢ ﺍﯼ ﮔﻞ ﺟﺎﻥ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﭼﯿﺪﻧﺖ!

ﻣﺜﻞ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ ﺑﺮ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺗﺎ ﻣﯽ ﺭﺳﯽ،
ﺳﻨﮓ ﺑﺎﺭﺍﻧﺶ ﺑﮑﻦ ﺍﯾﻨﺒﺎﺭ ﺑﺎ ﺑﺎﺭﯾﺪﻧﺖـ

ﺧﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﺎﺵ،
ﺷﺎﻋﺮ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺖ...